|
Christenen en zionisme De terugkeer van de joden uit hun ballingschap naar hun oude geboorteland Erets Israël is een van de meest fascinerende gebeurtenissen van de vorige eeuw. De strijd en het succes van de Zionistische beweging, gekoesterd door Theodore Herzl honderd jaar geleden, kennen hun weerga niet in de geschiedenis van de mens: een kleine 2000 jaar van joodse rondzwervingen en lijden heeft geresulteerd in de hergeboorte van Israël. Een van de belangrijkste bijdragen tot Herzl's denken en succes was de invloed van zijn christelijke vrienden. Toen Herzl zich afvroeg waar de joden die op de vlucht waren voor de pogroms in Rusland en Oost-Europa een veilige haven konden vinden, was het ds. William E. Blackstone die hem een Oude Testament toestuurde waarin de verwijzingen naar de terugkeer van de joden naar het land Israël aangekruist stonden. Door bemiddeling van William Hechler, een Britse kapelaan en huisonderwijzer aan het Duitse hof, kwam Herzl in contact met keizer Wilhelm II, waarmee de Zionistische kwestie op de agenda kwam van de geo-politieke discussie in Europa. Deze invloed van voornoemde christenen wijst op een onbetwistbare waarheid: de wortels van de Zionistische beweging gaan veel verder terug dan Herzl, deze vinden wij al terug in de Bijbel en het verlangen van de joden door de eeuwen heen om terug te keren naar het land Israël als voorzegd door de Hebreeuwse profeten. Christenen bleken dan ook vaak het meest oprecht in deze profetische woorden te geloven en waren de meest uitgesproken pleitbezorgers voor de terugkeer van de joden naar Zion. Na de Reformatie met haar nadruk op het gezag van de Schriften, identificeerden verscheidene Protestantse bewegingen, op de vlucht geslagen voor godsdienstvervolging, zich met het lijden van het joodse volk. Zij richtten hun gemeenschappen in naar het concept van Gods verbond met de Hebreeërs. Het waren met name de Puriteinen die bij het lezen van de beloften van de bijbelse profeten aangaande de terugkeer van het verstrooide Israël, grote voorstanders werden van het idee dat de joden terug naar hun land konden gaan. Tijdens de geweldige opwekkingen in Engeland en Amerika in de achttiende en negentiende, predikten christelijke dominees dat de terugkeer van de joden naar Israël een duidelijk teken was van de 'laatste dagen' en van de spoedige terugkomst van de Messias. Britse kerkleiders en politieke leiders als Lord Palmerston en Lord Shaftesbury zeiden dat met name Engeland de goddelijke taak had gekregen om de joden te helpen zich weer in het Midden-Oosten te vestigen. In 1891, zes jaar voor het Eerste Zionistencongres, overhandigde Blackstone een petitie aan de Amerikaanse president Benjamin Harrison waarin hij verzocht om de joden Israël terug te geven. Onder de ondertekenaars waren kardinaal Gibbons, John D. Rockefeller, J.P. Morgan en meer dan vierhonderd andere toonaangevende Amerikanen. Na verloop van tijd brachten zijn inspanningen vrucht voort. De "Restorateurs" waren van invloed op de politieke besluitvorming van Groot-Brittannie: in 1917 kwam de regering van David Lloyd George met de Balfour Declaratie waarin steun werd betuigd aan 'de vestiging van een nationaal tehuis voor het joodse volk in Palestina'. Na tientallen jaren van pleitbezorgen door christenen voor een terugkeer van de joden naar het Heilige Land, heerste onder de westerse politieke leiders bij de Vredesbesprekingen te Versailles de gedachte dat zij de reeds bestaande nationale rechten en de bijbelse link van de joden met het land van hun voorvaders erkenden door goedkeuring te verlenen aan het Britse Mandaat in Palestina. In het land Israël zelf hielpen toegewijde christenen mee aan de Zionistische kwestie. Kolonel John Henry Patterson was commandant van het Zion Muilezel Korps en later het Joodse Legioen welke tezamen met de Britse strijdkrachten de Turken uit Palestina verdreef in 1917. Hiermee droeg hij bij aan de vervulling van een doel van vele Zionisten (waaronder de nog jonge Ze'ev Jabotinsky die onder Patterson diende): een joodse strijdkracht en het herstel van hun oude vechtersmentaliteit.
Generaal-majoor Orde Wingate, een Britse beambte van de veiligheidsdienst in het mandaat Palestina, riskeerde zijn militaire loopbaan door in het geheim speciale 'nachteenheden' (de Palmach) op te leiden die aanvallen deden op de Arabische overvallers ter verdediging van hun Yishuv. Geïnspireerd door bijbelse figuren als David en Gideon, droeg Wingate bij aan de formatie van de basale militaire principes van afschrikking en onafhankelijk initiatief van de Israëlische Strijdkrachten. De geschiedenis van de terugkeer van de Joden naar het land Israël is doordrenkt met veel meer voorbeelden van christenen die zich beseften welke profetische betekenis de terugkeer van de joodse ballingen en de hergeboorte van Israël hadden. Deze christenen hebben een belangrijke rol gespeeld in het voeden van de Zionistische droom, hebben belangrijke politici en historische gebeurtenissen beïnvloed, hebben joden gered voor de ondergang en hebben bijgedragen aan de veiligheid en het welzijn van de moderne staat Israël. "Het is me een voorrecht u te helpen uw oorlog te voeren. Daar wil ik mijn leven aan wijden. Ik geloof dat de zin van het menselijk bestaan alleen maar gevonden kan worden in de morele fundamenten van de Bijbel. Wie ook maar zijn hand durft op te heffen tegen wat u aan het doen bent hier, moet bestreden worden." Charles Orde Wingate, christen en officier van het Britse leger, aan een joodse vriend. Aanbevolen literatuur:
|
| ||||||||
