Uit de praktijk van het Thuiszorg Programma

Joods. In het geheim...

Al geruime tijd bezoeken wij Larissa en Vladimir, die beide 68 jaar oud zijn. Tijdens de huidige intifada maakten Larissa en Vladimir aliyah vanuit Moskou, nu al weer zo'n 2½ jaar geleden. Larissa spreekt al een aardig mondje Hebreeuws. En omdat zij naast het Russisch geen andere taal spreken, had ik juist bij hen uitstekende leermomenten om mijn Hebreeuws te oefenen.

Ze wonen in de wijk Gilo, die tot voor kort veelvuldig beschoten werd vanuit Bethlehem en Beth Jalla. Wij bezoeken hen, omdat Vladimir een halfzijdige verlamming heeft, en zijn linkerbeen geamputeerd is. Toen Vladimir nog klein was, heeft zijn grootmoeder hem de geschiedenis van het Joodse volk verteld. Zijn grootmoeder sprak Hebreeuws en Jiddisch.

Iedere Pesach zongen zij elkaar tijdens de Sedermaaltijd toe: ' volgend jaar in Jeruzalem'! Voor zijn grootmoeder werd die droom nooit werkelijkheid. Zijn vader wilde niets weten van de Joodse religie en de geschiedenis van het Joodse volk. Levend na de Russische revolutie van 1917 was het communisme zijn enige ideaal. En zo werd Vladimir grootgebracht tot een actief lid van de communistische partij en een uitgesproken atheïst.

Pas na zijn huwelijk met Larissa, die opgroeide in een familie waar de Joodse achtergrond wel een belangrijke plaats had, werden verschillende Joodse gebruiken weer in ere hersteld, zoals het vieren van de Joodse feestdagen. Uiteraard werd dit allemaal in het geheim gedaan: buitenshuis waren zij onderdeel van het communistische systeem. Toen Vladimir ziek werd, ontdekten zij dat het systeem waarin zij leefden, niet zo perfect was, als hen altijd werd voorgehouden.

Het was juist toen, dat vrienden van hen aliyah maakten naar Israël. En met het toegenomen antisemitisme in Rusland kwamen de verhalen van Vladimirs' grootmoeder alsnog tot leven en besloten ook zij aliyah naar Israël te maken! Larissa vertelt dat zij iedere dag opnieuw dankbaar zijn, dat zij in Israël zijn. Vanaf het moment dat zij arriveerden in Israël voelde dit alsof zij thuiskwamen! Beide zijn zich er nu van bewust, dat de God van Israël bestaat, Die hen thuisbracht!

Overgenomen uit de juli 2004 nieuwsbrief van Rina Niemeyer, een Nederlandse medewerker van het Thuiszorg Programma.

Loofhuttenfeest 2012