Burgerslachtoffers als propagandamiddel

2 juni 2004 - Het volgende redactionele artikel in The Jerusalem Post van 2 juni toont hoe de Palestijnse Autorieit (PA) systematisch zijn burgers aanmoedigt om zichzelf in de frontlinies op te stellen in militaire zone's voor zijn eigen politieken doelen.

Het had een uitnodiging kunnen zijn voor een sociale gebeurtenis, waaraan 'alle burgers - vrouwen, kinderen en grijzaards' kunnen meedoen. Maar de plaats van samenkomst is alles behalve gastvrij. De gebeurtenis was gevaarlijk en de consequenties dodelijk.

Twee dagen voordat vier Palestijnse burgers gedood werden en anderen gewond bij de recente gevechten in Rafach, riep de Palestijnse Autoriteit vrouwen, kinderen en bejaarden op om voor bulldozers van het Israëlische Leger te gaan staan, die zochten naar wapens en tunnels die onder de grens tussen Gaza en Egypte lopen.

Het hele gebied zat vol met terroristen en was het terrein van hevige gevechten tussen het Israëlische Leger en de gewapende Palestijnen. In plaats van de burgers aan te sporen om zich ver te houden van de gevaarlijk plaatsen, zond de PA hen met opzet naar de frontlinie's van een actieve oologszone.

In de woorden van het officiële dagblad van de PA was de oproep bedoeld om 'een onpasseerbare barrière te vormen voor de bezettende bulldozers' en om 'te voorkomen dat zij de Rafach woonwijken zouden kunnen binnentrekken.' Het hoofd van een school in Rafach 'riep alle burgers, vrouwen, kinderen en bejaarden op om deel te nemen' volgens het Al-Ajjam dagblad.

De oproep werd beantwoord. Duizenden burgers marcheerden in het hart van de gevechtszone.

Tragisch genoeg is dit niet de eerste keer dat de PA burgers oproept naar de gevechtszone. Het maakt deel uit van een consistent en verontrustend patroon. Sinds het uitbreken van de gewelddadigheden in oktober 2000 heeft de PA zijn burgers en speciaal de kinderen aangespoord om de veiligheid van hun huizen te verlaten en deel te nemen aan de gevechten.

Kinderen zijin verleid om aan de strijd deel te nemen door manipulerende muziek-video's, die urenlang iedere dag door het officiële PA televisiestation worden uitgezonden, waarin jonge kinderen in de strijd als helden worden afgebeeld. Eén van deze video's, die regelmatig door de PA vertoond wordt, toont jonge jongens en meisjes in legeruniform, die deelnemen aan een waanzinnige oorlogsdans, samen met andere scenes van kinderen die deelnemen aan het geweld in het strijdperk. Het lied dat de beelden begeleidt is een muzikale oproep voor de kinderen om ten strijde te trekken.

Kinderen worden door de Palestijnse televisie naar het front gestuurd om 'vrijwillig te vallen', als martelaren. In deze verheerlijking van oorlog voor kinderen wordt zelfs een baby die nauwelijks rechtop kan zitten gefilmd, die stenen breekt voor oudere kinderen.

EEN ANDERE VIDEO die herhaaldelijk vertoond werd tussen 2000 en 2002, instrueert ieder jong kind om soldaten met stenen aan te vallen en het vertelt hen over hun veronderstelde kracht en onkwetsbaarheid:

'Wees niet bang,' zingt een 10-jarige voor een 5-jarige. 'De steen in je hand verandert in een geweer.' Iedere volwassene weet dat stenen niets kunnen uitrichten tegen geweren. Maar het Palestijnse leiderschap hypnotiseert zijn kinderen met muziek en dans, daarmee de fantasie inprentend dat 'de steen in je hand verandert in een geweer,' en dat zij daarom de geweren van het Israëlische Leger moeten bestrijden met stenen.

Zoals zij in het verleden regelmatig gedaan hebben, haastten de Verenigde Naties en de wereldmedia zich om Israël te veroordelen voor de dood van burgers tijdens Operatie Regenboog. Maar slechts zeer weinig waarnemers hebben achter deze beklagenswaardige doden gekeken en de beslissende vraag gesteld:

Waarom zenden PA-leiders burgers en speciaal kinderen naar de frontlinie's en moedigen zij hen aan om de dood te kiezen?

Wat voor politieke leiders zenden hun vijfjarigen, hun 'vrouwen, kinderen en bejaarden' naar de frontlijn van een oorlogsgebied?

Jasser Arafat gaf enkele jaren geleden het antwoord op de Palestijnse televisie. Desgevraagd welke boodschap hij aan de Palestijnse kindeen zou willen sturen, antwoordde Arafat: 'Dit kind, dat de steen grijpt, in front van de tank, is dat niet de grootste boodschap aan de wereld wanneer die held een sjahid wordt? Wij zijn trots op hen' (PA-TV, 15 januari 2002).

De verklaring van de voorzitter van de PA, dat dode kinderen de beste reclame vormen aan de wereld, zet de politiek van de PA in zijn juiste perspectief. Palestijnse leiders weten dat lichamen van burgers een krachtige image vormen en anti-Israëlische sentimenten over de hele wereld oproepen. Dode Palestijnse kinderen zorgen ervoor dat de Palestijnen lijken op slachtoffers en zij zetten zo een rookgordijn op voor het de terroristen-oorlog van de PA tegen Israëlische burgers.

Foto's van dode Palestijnse kinderen worden gemanipuleerd als tegenwicht voor de dode Israëlische burgers die in een pizza-winkel en op autobussen door Palestijnse terroristen vermoord werden.

Het komt er eenvoudig op neer dat de Palestijnse kinderen de illusie moeten creëren van een morele symmetrie. Het meest trieste van dit verdraaide waarden-systeem is hoe goed het slaagt. Palestijnse burgers gaan door met als kudden naar het front te worden gevoerd. En tragisch genoeg zijn de media in de valstrik van Arafat getrapt, waardoor zij de PA in de gelegenheid stellen door te gaan met hun terreur-oorlog terwijl de hele wereld jammert over de 'cyclus van geweld'.

Arafats propaganda campagne, gebouwd op de lichamen van deze burger-pionnen kan doorgaan om de best bedoelende waarnemers om de tuin te leiden, die zich alleen maar concentreren op wie onopzettelijk het verkeerde doel raakte, en niet wie opzettelijk dat verkeerde doel in het schootsveld plaatste.

Door Itamar Marcus, directeur van Palestinian Media Watch in The Jerusalem Post van 2 juni 2004
Met dank aan Zwi Goldberg voor de vertaling.