Hoe op een bijbelse wijze om te gaan met disengagement

De onzekere weg

1 juni 2005 - Net als in de jaren ’90 heeft Israël zich weer eens ingescheept voor zoektocht naar vrede. Deze keer behelzen de geschilpunten echter wel iets meer en vormen zij een groter probleem dan destijds, omdat de regering deze keer van plan is om land op te geven dat onderdeel is van het beloofde bijbelse erfdeel. De emoties lopen hoog op en er wordt door sommigen zelfs al over ‘Joods verzet’ tegen het hele idee gesproken.

Aan de andere kant verheugt dit nieuwe disengagement plan zich in een overweldigende steun van de meerderheid van de Israëli’s en is het door de Knesset, het Israëlische parlement, goedgekeurd. Soms is democratie een zeer lastig proces, omdat de minderheid zich (juist als gevolg van dat democratische proces) verraden, buitengesloten en benadeeld voelt.

Malcolm Hedding

Dus stellen we de volgende vraag: ‘Vertrekt Israël uit Gaza en delen van Judea en Samaria omdat zij een onwettige bezetter is?’ Het antwoord is: ‘Nee!’ Een luid en duidelijk: ‘Nee!’ Gezien de vele gevaren en zwakke plekken, die in het huidige vredesproces meespelen, blijkt hieruit nadrukkelijk Israëls wanhopige verlangen naar vrede. Er zijn al teveel van haar zonen gevallen op het slagveld en tallozen – onschuldige burgers – zijn omgekomen op haar straten, in haar bussen of zittend in een restaurant. De noodzaak van een oplossing is duidelijk; over de weg er naartoe wordt op scherpe toon geruziet en overleg gevoerd.

Vanuit historisch perspectief bezien is Israëls zaak rechtvaardig en rechtmatig! Ik schrijf dit zonder enig spoor van twijfel. In dit verband spreken de feiten voor zich:

• Menselijk gesproken- werd zij in het leven geroepen op initiatief van de internationale gemeenschap, met steun van de Verenigde Naties.
• Van 1948 tot 1963 was de Arabisch-Palestijnse alliantie in het bezit van alles, waarvoor zij nu zegt te vechten – inclusief Oost-Jeruzalem. In plaats dat zij toen een Palestijnse staat oprichtte, vormde zij in 1964 de PLO en ging zich toeleggen op de totale vernietiging van de Joodse staat. Men begaf zich op een pad van terreur en oorlog, dat uiteindelijk leidde tot de Zesdaagse Oorlog in juni 1967. Israël, dat vocht voor haar naakte bestaan, kwam er glorieus uit tevoorschijn. Zij was niet de agressor, net zo min als ze dat was in 1948 en in 1973, toen de nu beroemde Jom Kippoer-oorlog uitbrak.
• Om een nieuwe aanval op Jeruzalem te voorkomen en de hoofdstad minder kwetsbaar te maken, werd er ter bescherming een ‘ijzeren ring’ van ‘nederzettingen’ rond de Heilige Stad gebouwd. Vandaag de dag zijn dit dorpen en steden, die ieder voor zich bestaansrecht hebben. Zij vormen niet de vruchten van een bezetting, maar zijn onderdeel van een verdedigingslinie tegen een vijand, die – sinds ‘Oslo’ in 1993 – over vrede spreekt maar zich voorbereid op oorlog. Zoals de wereld heel goed weet, is Yassir Arafat altijd een terrorist-in-hart-en-nieren gebleven, die – terwijl hij met wereldleiders en ministers van Buitenlandse Zaken over vrede sprak – moord en chaos ondersteunde. Hij stierf zoals heeft geleefd: als de vader van het terrorisme van onze tijd.
• Het Oslo-initiatief zat vol barsten maar was desondanks een oprechte poging in de zoektocht naar vrede. Er werd een aanbod richting de Palestijnse Autoriteit gedaan, dat qua ruimhartigheid zijn gelijke niet kende. In ruil voor duurzame vrede zou Israël 93% van de ‘Westbank’ opgeven, inclusief een groot deel van Oost-Jeruzalem en de Tempelberg. Het aanbod werd afgewezen en – zo heeft Marwan Barghouti toegegeven – de PA begon zich op oorlog voor te bereiden! Deze voorbereidingen begonnen in juli 2000 en werden uitgevoerd toen Ariël Sharon in september van datzelfde jaar de Tempelberg bezocht. Dat was, dat moeten we toegeven, een briljante publiciteitsstunt, want het verhulde of camoufleerde wie de werkelijke agressors waren en richtte de schijnwerpers volledig op Israël. De tijd heeft er gelukkig voor gezorgd dat deze samenzwering werd ontmaskerd.

Vanuit bijbels perspectief is dit land – inclusief Gaza – inderdaad van Israël. Maar de eeuw van verlossing is nog niet aangebroken. Door het hele vredesproces heen werkt een soeverein God Zijn soevereine wil uit. Wij moeten biddend naast Israël staan, in het geloof dat de machten van de duisternis in dit conflict niet de boventoon voeren. Vrede in het Midden-Oosten wordt niet bewerkt door Israël of zelfs haar vijanden of de duivel, maar door God Zelf! Hoewel Israël historisch, moreel en bijbels gezien in haar recht staat, bewandelt de God van de Bijbel wegen, die hoger zijn dan die van ons en Zijn bemoeienis heeft meer van doen met gerechtigheid dan met feitelijke juistheid. Hij waakt over Israël; dag en nacht. Zijn beloften aan haar zullen niet falen. Daar kunnen we zeker van zijn!

Laten wij dan, nu Abu Mazen en Ariël Sharon zich weer eens op een nieuw en onzeker pad begeven, minder kritiek leveren en meer gaan bidden. Door alle menselijke affaires heen is altijd nog God aan het werk. En dit geldt des te meer wanneer het Israël betreft!

Malcom Hedding
Uitvoerend directeur van de Internationale Christelijke Ambassade Jeruzalem