Unieke Arabische zelfkritiek

Het onderstaande artikel is de vertaling van een opmerkelijk artikel waarin Abdel Rahman Al-Rashed een analyze geeft van de relatie tussen Islam en terreur.

Een monopolie op terreur

Door Abdel Rahman Al-Rashed

5 september 2004 - Het is een feit dat niet alle moslims terroristen zijn. Maar het is net zo zeker, en bijzonder pijnlijk, dat de gijzelnemers van kinderen in Beslan, Noord-Ossetia, Moslims waren. De gijzelnemers en moordenaars van de Nepalese chef-kok en andere werknemers in Irak waren Moslims. Diegenen betrokken bij verkrachting en moord in Darfur, Soedan, waren Moslims, waarbij zij andere Moslims als slachtoffers kozen. De verantwoordelijken voor de aanvallen op flatwoningen in Riyadh en Khobar waren Moslims. De twee vrouwen die twee lijnvliegtuigen in Rusland opbliezen, waren ook Moslims. Osama bin Laden is een Moslim. De meerderheid van degenen die zelfmoordaanslagen plegen tegen bussen, voertuigen, scholen, huizen en gebouwen, waar ook in de wereld, waren Moslims.

Wat een weerzinwekkende constatering. Wat een afschuwelijke "prestatie". Wat zegt dit ons over onszelf, onze gemeenschap en onze cultuur?

Deze beelden, of men dit als geheel beschouwd of als losstaande (incidenten), zijn schandelijk en vernederend. Maar laten we eerst eens beginnen om een einde te maken aan een geschiedenis van ontkenning. Laten we de realiteit erkennen, in plaats van deze te ontkennen en wanhopig te zoeken naar rechtvaardigen die betekenisloos zijn.

Het zou gemakkelijk zijn om ons zelf te genezen indien wij de ernst van onze ziekte beseffen. De zelfbehandeling begint met zelfrealisatie en bekentenis. Wij kunnen dan achter onze terroristische zonen aangaan, met het besef dat zij de zure druiven zijn van een misvormde cultuur...

In een ander tijdperk hebben wij de extremisten, met hun nationalistische of socialistische trekjes, beschouwd als een bedreiging en een bron van corruptie vanwege hun gebruik van geweld als middelen om hun ongenoegen te uiten en hun betrokkenheid bij moorden als de kortste weg naar hun doelen.

In die tijd was de moskee nog een veilige schuilplaats en de godsdienst predikte vrede en verzoening. Godsdienstige preken waren warmhartige oproepen voor een moreel besef en een ethisch leven.

Toen kwamen de neo-Moslims. Een onschuldige en goedaardige godsdienst, wiens verzen het vellen van bomen zonder dringende noodzaak verbiedt, die moord de meeste ernstige misdaad noemt, die expliciet aangeeft dat indien u één persoon doodt u de mensheid als geheel gedood hebt, is omgekeerd tot een wereldwijde boodschap van haat en een universele oproep tot oorlog.

Wij kunnen degenen die schoolkinderen gijzelen niet de onzen noemen. Wij kunnen diegenen die journalisten ontvoeren, burgers vermoorden en bussen laten ontploffen niet tolereren in ons midden, ongeacht het lijden dat zij opvoeren als rechtvaardiging voor hun criminele daden. Deze zijn de mensen die de Islam hebben besmeurd en de beeldvorming hebben bevlekt.

Wij kunnen onze naam niet zuiveren tenzij wij het schandelijke feit opbiechten dat terrorisme een Islamitische onderneming is geworden; een bijna exclusief monopolie, dat door Moslims mannen en vrouwen uitgevoerd wordt.

Wij kunnen niet onze extremistische jeugd, die al deze afschuwelijke misdaden uitvoerden, ten goede veranderen zonder de sjeiks te confronteren die deze revolutionaire ideologieën hebben ontworpen,  zonen en dochters van andere mensen een zekere dood insturen, terwijl zij hun eigen kinderen naar scholen en universiteiten in Europa en Amerika sturen.

Abdel Rahman Al-Rashed is algemene manager van de Arabische Nieuwszender Al-Arabiya.
Dit artikel verscheen in de Arabischtalige krant Al-Sharq Al-Awsat, uitgegeven in Londen.
De Engelstalige tekst is onder andere te lezen op de website van The Telegraph.

Loofhuttenfeest 2012