Het veiligheidshek: opmerkelijke cijfers

23 februari 2004 - Hier zijn wat statistische gegevens die op een of andere manier aan de aandacht van de Westelijke media ontsnapt zijn: In 2003 is het aantal Israëlische terreurslachtoffers gedaald met meer dan 50% ten opzichte van het voorafgaande jaar, van 451 naar 213. Het totale aantal aanslagen is ook afgenomen, van 5301 in 2001 tot 3.838 in 2003, een daling van 30%.

Hoe werden deze dalingen bereikt? Zeker niet uit een of andere nieuw ontdekt Palestijns gevoel van matiging, en nog minder met concrete tactische assistentie van de Palestijnse Autoriteit. Ondanks nieuwe beloften, gemaakt op de topconferentie van Akaba in juni, hebben de Palestijnse autoriteiten zich nimmer verplicht om de terreur te bestrijden. Het organiseerde korte tijd een hudna, of wapenstilstand. Maar de wapenstilstand werd nimmer volledig in acht genomen en eindigde met de moord op 21 Joden, waaronder vele kinderen bij een zelfmoord-bomaanslag op een autobus in augustus in Jeruzalem.

In feite werden de dalingen bereikt door Israëlische operationele successen en tactische vernieuwingen., te beginnen met Operatie Verdedigings Schild in april 2002 en vond zijn hoogtepunt in de versnelde constructie van het veiligheidshek. Door toenemende druk op terreurgroepen via doelgerichte eliminaties van top-terroristen, massale arrestaties, periodieke en langdurige bezettingen van Palestijnse steden en dorpen, de ontmanteling en opruiming van onderaardse toevoertunnels [meer dan 40], meer intensieve afsluitingen van de "gebieden" en uitgaansverboden, enzovoort, heeft Israël de veiligheidsmarge significant verbeterd.

Speciale aandacht verdient het dat, zelfs toen Israël grotere militaire druk uitoefende, het in staat was dat te doen met minder Palestijnse slachtoffers. Volgens statistieken van het onpartijdige Middle East Policy Council werden er in 2002 ongeveer 1000 Palestijnen gedood door Israël, terwijl in 2003 er ongeveer 700 werden gedood. Een daling van 30%.

De reden hiervoor is duidelijk. De grootste uitschieter in Palestijnse slachtoffers gebeurde tijdens Operatie Verdedigings Schild, die volgde op een maand van bijna ongecontroleerde Palestijnse terreuraanslagen, waarbij 130 Israëli's om het leven kwamen. Maar sinds Israël meer effectief is geworden in het verhinderen van aanslagen, is de noodzaak voor grootschalige operaties afgenomen. Met andere woorden, aggressievere en effectievere tegenacties maakten grootschalige militaire operaties - met grotere aantallen Palestijnse slachtoffers - minder noodzakelijk.

Wij sommen deze punten op, op een tijdstip dat Israëls veiligheidspolitiek onder steeds strengere politiek, diplomatiek en juridisch toezicht komt. Critici van Israël zeggen soms dat Israël wel "het recht heeft van zelfverdediging," maar iedere maatregel die Israël neemt om dit recht van zelfverdediging uit te oefenen werd tot nu toe veroordeeld. Het zou interessant zijn om te weten welke maatregelen volgens die critici wel toegestaan zijn. Kennelijk zijn de Europese staten opgelucht hun duister verleden te kunnen vergeten en zijn zij nu bereid Israël aan de Islam en de Arabieren uit te leveren, maar willen aan de andere kant niet de goodwill en handelsbetrekkingen met de V.S. in gevaar brengen, en dus brengen zij lippendienst naar de andere kant van de Atlantische Oceaan, door wat mooie vage woorden, recht op zelfverdediging en recht op bestaan, terwijl zij aan de andere kant actief bezig zijn het bestaan van Israël te ondemijnen. En zij schamen zich zelfs niet dat op onderlinge vergaderingen openlijk toe te geven, zoals de Britse en Franse Ministers van Buitenlandse Zaken zich reeds herhaalde malen hebben uitgelaten, en zoals de Europese Unie de publieke opinie aanspoort om te verklaren dat Israël een gevaar voor de wereldvrede is (en dus geen recht van bestaan heeft).

Er bestaat geen twijfel dat Israëlische politiek een bepaald soort ongemak veroorzaakt heeft voor de Arabische bevolking van de West Bank en Gaza. Maar daargelaten op wie de blaam rust voor dit ongemak, een onpartijdige buitenstaander die een en ander gadeslaat, zou op zijn minst enige aandacht besteden aan het Israëlische ongemak. Is het niet ook belangrijk om Israëlische levens te redden? En wanneer deze levens te redden zijn door middel van de hierboven genoemde taktieken, zou die faktor dan niet moeten meewegen in de algemene globale berekening van de veroordeling?

Nu over het hek. "Rechters" in Europa zullen in de loop van dit jaar tot de conclusie komen dat het hek "illegaal" is. Maar kan een dergelijke veroordeling in redelijkheid zijn afgewogen wanneer niet mee wordt geteld, dat is aangetoond dat dit hek levens heeft gered?

Het is geen prettig gezicht om Arabische boeren, die "dood aan de Joden roepen", te zien hoe zij van hun land worden verwijderd, om plaats te ruimen voor de Israëlische bulldozers. Maar het is een nog minder prettig gezicht om de verbrande resten van Israëlische bussen en cafetaria's te zien, met links en rechts afgerukte armen, benen en hoofden. Maar dat laatste is wel de directe consequentie van een inadequaat verdedigde grens (Staat er trouwens aan de oostgrens van Duitsland niet ook een hek? Misschien iets voor die rechtbank in Den Haag? En hoe zit dat eigenlijk met Italië, waarvan wij van de week weer eens televisiebeelden zagen hoe "gastvrij" het gasten uit het aan de andere kant van de zeegrens gelegen Albanië ontvangt? Mag dat van Europa?).

Wij erkennen het argument dat het probleem met het hek niet zozeer zijn bestaan, dan wel zijn ligging zou zijn (hoewel dat niet de aanklacht is in Den Haag). Maar het hek zou er nooit zijn gekomen, wanneer de Palestijnse Autoriteit zijn verantwoordelijkheid was nagekomen, eerst onder het Oslo-Akkoord, en nu met de "road map", om de terroristische infrastructuur te ontmantelen en de terroristenleiders achter slot en grendel te zetten. Zij hebben geen van beide gedaan. Het pad, waarlangs het hek loopt, is alleszins het gevolg van het feit dat de Palestijnen het pad van de onderhandelingen volledig verlaten hebben. En daar moeten zij nu voor betalen.

Niemand wilde dit hek, Ariël Sharon niet, de bewoners van de nederzettingen niet, de Palestijnen niet. (De enige die het hek wel wilde van Sjim'on Peres, omdat hij dacht dat daarmee de Palestijnen hun eigen staat zouden krijgen.) En niemand gelooft dat dit hek serieus een langdurig antwoord is op ons veiligheidsprobleem. Maar het is moeilijk te argumenteren met geredde levens. De statistieken die wij hierboven weergaven, zijn een voldoende rechtvaardiging voor de taktieken van het afgelopen jaar. Toekomstige statistieken, daar zijn wij van overtuigd, zullen de juistheid van de constructie van het hek bevestigen. De aanslagen die nu nog voorkomen, werden uitgevoerd door Arabische bewoners van de West Bank, die kans zagen over de "groene lijn" te komen, op plaatsen waar het hek nog niet is. Hoe minder er van die plaatsen zullen zijn, des te minder "doorwaadbare plaatsen" er zullen zijn voor "would be" terroristen. Het grote aantal (tientallen) arrestaties in de afgelopen maanden, van Arabieren die probeerden bij de controlepunten Israël binnen te komen, terwijl zij explosieven bij zich hadden, die kennelijk niet bedoeld waren om op kleiduiven te schieten, is een duidelijke aanwijzing hoe effectief het hek is. En het bezorgt de overlevende maar gewonde slachtoffers van vroegere aanslagen een iets minder gestoorde nachtrust.

Door Zwi Goldberg