Israël volgt zijn eigen wetten

Door Alan Dershowitz

11 juli 2004 - De Israëlische regering heeft zowel een wettelijke als een morel plicht zicht te onderwerpen aan de beslissing van het Israëlische Hoger Gerechtshof inzake het veiligheidshek.

Tenslotte is het Hoger Gerechtshof een schepping van de Knesset en daarom representatief voor heel het volk - Joden, Moslims en Christenen. Bovendien heeft het Hoger Gerechtshof een werkelijke inzet voor het belang van ieder der partijen inzake de discussie rondom het hek. Zijn taak is om evenwicht te vinden tussen het belang van de veiligheid van de burgers en het humanitaire belang van de Palestijnse bewoners van de Westbank. Het wil dit bereiken door het concept van het veiligheidshek overeind te houden en de Israëlische militaire autoriteiten moeten rekening houden met de noden van de Palestijnen, zelfs als dat een compromis oplevert t.a.v. de veiligheid van Israëliërs.

Vergelijk dit eens met de twijfelachtige status van het Internationale Hof van Justitie in Den Haag. Geen Israëlische rechter werd als permanent lid toegelaten tot het Hof, terwijl de gezworen vijanden van Israëli wel als rechters zijn toegelaten en verschillende van hen vertegenwoordigen dictaturen.

Feitelijk stemden alle democratische landen tegen het vonnis over het hek omdat bijna elle landen die voor het vonnis stemden dictaturen zijn. Israël hoeft zich absoluut niets aan te trekken van de uitspraak van het hof. Het is noch moreel noch wettelijk verplicht om enig gewicht te hechten aan deze voorspelbare beslissing.

Het Hoger Gerechtshof van Israël erkent zonder twijfel de realiteit dat het hek talloze levens heeft gered en zal redden, maar het erkent ook dat dit voordeel moet worden afgewogen tegen de materiele nadelen voor de Palestijnen op de Westbank. Het Internationale Hof aan de ander kant, gaat niet in op het redden van levens en zoomt alleen in op de Palestijnse belangen. Door zijn voorkeur uit te spreken voor Palestijnse eigendomsrechten tegenover Joodse levens, laat het Hof zijn blinde dweepzucht zien.

Het Internationale Hof lijkt op een rechtbank in Mississippi in de jaren 1930. Deze rechtbank, die helemaal uit blanken bestond en zwarten uitsloot om er te werken, kon rechtspreken in een geschil tussen blanken, maar was niet in staat om recht te doen in zaken tussen een blanke en een zwarte. Het zou altijd de blanke procederende partij voortrekken. Zo ook het Internationale Hof. Het is prima in staat om geschillen tussen Zweden en Noorwegen op te lossen, maar is niet in staat recht te doen wanneer Israël erbij betrokken is, omdat Israël als de buitengesloten zwarte is - en zo gaat het ook in de meeste andere organen van de Verenigde Naties.

Een rechterlijke uitspraak heeft geen legitimiteit wanneer die gericht is tegen een natie die opzettelijk is uitgesloten om lid te zijn van het Hof vanwege blinde dweepzucht.

Net zoals de wereld elke beslissing tegen zwarten uitgesproken door de Mississippi rechtbank in de jaren 1930 had moeten negeren, zo moeten nu ook alle fatsoenlijke mensen met minachting de door dweepzucht ingegeven beslissingen van het Internationaal Hof van Justitie negeren wanneer het om Israël gaat. Om ook maar enige geloofwaardigheid aan deze beslissing van het Hof te hechten is niets anders dan het legitimeren van dweepzucht.

Het Internationaal Hof van Justitie moet een rechtbank zijn in laatste aanleg op wie een procederende partij een beroep kan doen wanneer de rechtbanken in eigen land geen procedures meer kennen. Het Israëlische Hoger Gerechtshof staat open voor alle Israëlische Arabieren maar ook voor alle arabieren op de Westbank in Gaza.

Het Israëlische Hoger Gerechtshof is de enige rechtbank in het Midden Oosten waar een Arabier werkelijk een zaak tegen de regering kan winnen.

De beslissing van het Internationale Hof van Justitie tegen Israël zal eerder haar reputatie geweld aan doen in de ogen van objectieve waarnemers dan dat het de geloofwaardigheid van Israël aantast. De Israëlische regering zal zich naar de regels van de wet onderwerpen aan de uitspraak van zijn eigen Hoger Gerechtshof.

Als het Internationale Hof van Justitie de rechtsregels zou toepassen in plaats van het politieke rekenwerk dan zou het respect verdienen.

Nu - net als de algemene vergadering die het Internationale Hof van Justitie in leven riep en de rechtbank van Mississippi uit de jaren 1930 waarvan het afstamt - is alles wat het verdient de minachting van fatsoenlijke mensen voor de dweepzieke procesgang en zijn voorspelbare partizanen resultaat.

Professor Deshowitz schreef dit artikel de dag voordat het Internationale Hof van Justitie uitspraak deed omdat hij er zeker van was- gebaseerd op de samenstelling van het Hof - dat zijn vonnis tegen Israël zou zijn. Uitgaande van dit vonnis hoefde hij geen enkel woord te veranderen.

Alan Deshowitz is professor in de rechtsgeleerdheid aan de Harvard Universiteit.

Uit de Jerusalem Post, zondag 11 juli 2004