Wanneer de wereld juist reageert

De overwinning van Hamas kan een keerpunt ten goede zijn

3 februari 2006 - Te midden van veel geknars van tanden wordt de overwinning van Hamas in de Palestijnse verkiezingen een ramp genoemd. In tegendeel. Het is uitermate verhelderend en reinigend. Als de wereld op de juiste wijze reageert, zal het een keerpunt ten goede blijken te zijn.

Het Palestijnse volk heeft gesproken. Volgens hun apologeten wil Hamas Israël zeker vernietigen, een permanente oorlog voeren en zelfmoord-moordenaars sturen naar discoteken om daar spijkers in de hersenen van jonge Israëli’s te schieten, maar waar de Palestijnen werkelijk voor stemden was voor een efficiënte vuilnisophaaldienst.

Het wordt tijd dat men stopt met de Palestijnen als infantiel voor te stellen. Zoals Hamas-leider Khaled Meshal gezegd heeft op een perconferentie vier dagen na de verkiezingen: „Het Palestijnense volk heeft Hamas gekozen met zijn bekende stantpunten.” Met een verpletterende stembusoverwinning heeft het Palestijnse volk gekozen voor deze bekende standpunten: verwerping van onderhandelingen, terrorisme, Islamisering, onverbloemd antisemitisme en de vernietiging van Israël in een romance van bloed, dood en revolutie. De vuilnisophaaldienst iedere woensdag.

Iedereen jammert over de val van Fatach en de marginalisatie van zijn leider Machmoud Abbas. Dit is belachelijk. De verkiezingen hebben aangetoond wat iedereen al lang wist maar weigerde toe te geven: Abbas had geen achterban. Was het dan beter geweest om miljarden dollars door te sluizen van de Europese Unie en de lichtgelovige Verenigde Staten naar de door en door corrupte regering van een ongelukkige zetbaas? Miljarden die hetzij hun bestemming vinden op een Zwitserse bankrekening of die talrijke bendes van jonge mannen met geweren subsidiëren?

De huidige nostalgie voor Fatach-gematigdheid is absurd. Welke gematigdheid? Jasser Arafats papier van 1993, waarin hij Israëls recht op bestaan erkent was net zo fauduleus als zijn fameuze Oslo-brief, waarin hij terrorisme veroordeelde. Hij besteedde de volgende zeven jaar aan het clandestien fincieren ervan, waarna hij openlijk een vier-jaar durende terreur-oorlog lanceerde, de meest boosaardige in de geschiedenis van het Arabisch-Israëlisch conflict.

Met deze verkiezingen kunnen wij ons niet langer verbergen voor de waarheid: Na 60 jaar gaan de Palestijnen nog steeds door met het verwerpen van het recht van bestaan van een Joodse staat naast een staat van henzelf. Fatach – seculier, werelds en wijs – leerde te liegen tegen het Westen en pretendeerde iets anders. Hamas – minder sofisticated, meer literair en meer gebonden door de godsdienstige verplichting om de Joden te verdrijven – is gewoon eerlijker.

Bij deze verkiezingen kwam de waarheid achter de advertenties naar voren. Nu weten we het. Wat nu? De wereld moet de Palestijnen ervan overtuigen dat er consequenties zijn van hun keuze. En zolang als zij voor verwerping kiezen – de bron van een 60-jarig conflict, dat de Israëli’s sedert lang hebben geprobeerd op te lossen – moet de wereld stoppen met hen te steunen en de subsidiëren.

En dat betekent dat Hamas volledig moet worden afgesneden: geen erkenning, geen onderhandelingen, geen hulp, niets. En niet alleen geen assistentie aan een Hamas-regering, maar alle hulp. De regering-Bush suggereert om door te gaan met financiële steun voor „humanitaire” diensten. Dat is een ernstige vergissing. Ten eerste, omdat geld inwisselbaar is. Iedere dollar die wij spenderen aan sociale diensten, maakt een dollar vrij voor de Hamas-regering om daarmee raketten, geweren en zelfmoord-gordels voor het „Palestijnse leger” te kopen, waarvan Meshal al gezegd heeft dat hij dat van plan is op te bouwen.

Ten tweede, omdat het de Palestijnen precies de verkeerde boodschap stuurt. Wanneer zij onder een dictatuur leefden dat de verwerping van vredesonderhandelingen aan hen opdringt, dan zou er een reden zijn om een Palestijns volk, dat uit zijn rechten ontzet is, te helpen. Maar zij hebben zojuist de meest open en eerlijke democratische verkiezingen gehouden in de Palestijnse geschiedenis. Het Palestijnse volk heeft gekozen.

Echter, hoewel zij de rol van slachtoffer liefhebben, zijn zij hier geen slachtoffers. Zij zijn de acteurs. En historische acteurs moeten de verantwoordelijkheid dragen.

Zij willen bloed en dood en romance? Zij zullen het niet krijgen. Kiezen ze voor vrede en coëxistentie? Dan zullen zij dat allemaal krijgen, zoals President Bush dat in juni 2002 beloofde: wereld-erkenning, financiële steun, hun eigen staat met onafhankelijkheid en waardigheid.

In augustus 2001 stuurde Hamas een zelfmoord-moordenaar naar een Sbarro pizzeria in Jeruzalem. Hij vermoordde 15 onschuldige Israël’s, en verminkte er vele dozijnen meer. Een maand later vierden Hamas studenten, activisten aan de al-Najah Universiteit in Nabloes deze aanslag met een expositie, een model van de vernietigde Sbarro-winkel, met bloed en namaak-lichaamsdelen – een afgerukt been, nog gekleed in jeans; een mensenhand die aan het plafond bungelde. Het onderschrift (met een verwijzing naar de Kassam militaire vleugel van Hamas) luidde: „Kassami Pizza is lekkerder.”

De juiste benaming voor een dergelijke mentaliteit is niet strijdlustig, niet extremisme, maar morele verdorvenheid. De wereld moet het Palestijnse volk adviseren dat wanneer het hun nationale wil is om Hamas te omarmen – met zijn methoden en krankzinnigheid – dat dan hun nationale wil te moordlustig is en, ja, te verdorven voor de wereld om dat zelfs oogluikend toe te staan, laat staan te subsidiëren.

De essentiële eerste les voor iedere nieuwgeboren democratie is dat nationale keuzes nationale consequenties hebben. Een door Hamas geleid Palestina, volledig afgesneden van de wereld, zal gedwongen worden zich tweemaal te bedenken.

Door Charles Krauthammer, columnist voor de Washington Post
Vertaling: Zwi Goldberg