Een roadmap naar vrede?

5 mei 2003 - Hoewel het nog steeds smeulende debat over de oorlog in Irak de hele wereld verbaasd doet staan, was het ontstellend dat bijna de hele wereld het er over eens is dat, om deze oorlog goed te maken, Israël een zelfde 'paria' behandeling verdient als het wrede regiem van Saddam Hoessein.

Uitdrukking gevend aan de Europese eenstemmigheid, drong de Britse Premier Tony Blair erop aan, aan de vooravond van de oorlog, dat het zich richten op de grieven van de Palestijnen net zo belangrijk is als het omverwerpen van het regiem van Saddam. Inderdaad met het oog op zijn politieke carrière, suggereerde Blair dat de snelste manier om de kloven over Irak in de wereld te overbruggen is Israël, de zogenaamde 'roadmap' met als doel een Palestijnse staat in 2005, op te leggen.

Bush staat steeds meer onder druk om ook Israël 'aan te pakken'.

Dus is er enorme druk uitgeoefend op president George W. Bush van de Verenigde Staten, om evenwichtiger te handelen in het Midden Oosten, daarmee bedoelend dat de hand die Saddam sloeg nu ook Jeruzalem moet aanpakken.

Deze wijdverbreide zienswijze is afkomstig van een erg verleidelijke redenering. Als de Verenigde Staten nu druk zou uitoefenen op Israël om tegemoet te komen aan de Palestijnse wensen voor een eigen staat, zou dit het belangrijkste probleem waardoor de regio, ja de hele wereld wordt gehinderd, oplossen. Moslims zouden minder redenen hebben om het Westen te haten. Islamitische terreurgroepen zouden aan populariteit inboeten en de ondersteuning door staten zou worden beëindigd.

Zuiver Bet El, Hebron en Silo van de Joden, en de cafés van Londen, Parijs en New York zullen weer veilig zijn.

Werkelijk een verleidelijke gedachte! Hoewel volkomen misplaatst en racistisch tot in de kern.

Nu Saddams elite troepen, de Republikeinse Garde, zijn weggevaagd en de Palestijnen een nieuwe Premier proberen aan te stellen en andere cosmetische hervormingen aanbrengen, is de tijd gekomen voor Israël om als nooit te voren te vertrouwen op haar eigen Republikeinse Garde die wereldwijd bestaat uit veel principiële supporters van de Joodse staat en in het bijzonder onder het Amerikaanse publiek, het Congres van de Verenigde Staten en de eigen partij van de president: de Republikeinse partij.

Velen in deze gelederen zijn al ingesteld op de komende campagne over de 'roadmap'. Brieven door twee partijen gesteund circuleren al weken in het Congres waarin Bush gewaarschuwd wordt dat het nu niet de tijd is om Israël te dwingen mee te doen aan een valstrik erger dan Oslo. Veel achterban die bestaat uit Christelijke en Joodse organisaties zijn begonnen zich te verzamelen om achter Israël te staan.

En we hebben veel goede argumenten en veel klinken redelijk om zich te verzetten tegen de 'roadmap'. Er is bewezen dat tijdslimieten dodelijk zijn in de Israëlische Palestijnse context. De Joden hebben niet veel redenen om hun lot toe te vertrouwen aan waarnemers van buitenaf, of aan iemand vanuit de PLO. Dit is nu niet bepaald het moment om het jihad terrorisme te belonen en vooral niet die van de Palestijnen.

Toch kunnen Israëls wachters struikelen in deze opdoemende strijd, in het bijzonder wanneer de christenen onder ons een spottende toon aannemen en wereldse methoden gebruiken, eerder dan respect te tonen voor de weg van geloof van president Bush en vertouwen te hebben in de goddelijke beloften met betrekking tot Israël die we zo vurig verdedigen.

We hebben het recht en de plicht om onze visie uit te dragen, maar voor christenen is dit een strijd die gewonnen zal worden door gebed in de binnenkamer, meer dan op een zeepkist. En uiteindelijk is het aan de soevereine God om te beslissen wat de uitkomst is.

Zelfs voormalig president Bill Clinton gaf eens toe te worstelen met de plaats van Israël in de Schrift, toen hij zei dat hij heel lang op bleef de nacht voor de ondertekening van de Oslo akkoorden in 1993, terwijl hij het boek Jozua las zoekend naar een soort gids voor wat stond te gebeuren.

Naar alles wat men hoort, is er alle hoop dat de Bijbelse wijsheden niet zijn verspild aan zijn opvolger. President Bush is een vroom christen die bidt en open staat voor goddelijke raad. Sinds hij president is toonde hij zijn voorkeur voor Israël, naar het schijnt om te begrijpen waarom deze kleine natie zo belangrijk is voor God. Misschien ontbreekt het hem eenvoudig aan het volledige plan van God met betrekking tot het herstel van Sion.

Deze president en dit moment in de wereldgeschiedenis biedt een unieke uitdaging aan de christelijke supporters van Israël.

Wanneer volgens Bush de tijd rijp is voor een Palestijnse staat, komt dat misschien omdat wij faalden in het vinden van een weg om hem hoffelijk te benaderen, als een broeder, om de hoofdlijnen naar voren te laten komen die voortvloeien uit Gods onherroepbaar verbond met Abraham inzake het land Israël dat aan zijn zaad is beloofd als een eeuwigdurend bezit.

» Tekst Road Map (Nederlandstalig)
» Tekst Road Map (Engelstalig)

Dit artikel is afkomstig van de Middle East Digest. De (Engelstalige) email nieuwsservice van de ICAJ verzorgt vanuit Jeruzalem. Klik hier voor meer informatie.