De VN: Waarvóór verenigd ? Of waartègen ?

1 augustus 2002 - De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties heeft unaniem de aanval veroordeeld van Israël op Gaza, waarbij, naast Salah Shehada, de leider van de moslim-extremistische beweging Hamas, 14 burgers zijn omgekomen. Volgens andere berichten zouden zich onder deze 14 burgers nog 3 andere terroristen bevonden hebben en zou het om 11 burgers gaan. Wat men niet of nauwelijks weet, is, dat Israël meerdere malen van een aanval op Shehada heeft afgezien, juist uit vrees voor burgerslachtoffers. Als overigens de beschuldiging van de VN juist is, dat Israël op een veel minder schadelijke manier Shehada onschadelijk had kunnen maken, dan is de veroordeling van de VN terecht. Gezien de kritiek, die ook binnen Israël op deze aanval leeft, is te verwachten, dat Israël zelf een onderzoek zal instellen. De feiten zullen die vraag beantwoorden. De vraag is gezien de historische houding van de wereld tegen Israël wel, of de VN de feiten wil horen.

11 of 14 onschuldige burgers. Dat is een heel ernstige zaak. Was het echter in de omstandigheden disproportioneel ? Had het in redelijkheid anders en met minder burger- en militaire slachtoffers gekund? Hoofdregel van het recht is, dat hoor en wederhoor plaatsvindt. Zonder hoor en wederhoor geen recht. De Arabische en Palestijnse kant is gehoord. Maar ik heb mijn ernstige twijfels, of de Israëlische kant is gehoord. Het is niet de eerste keer, dat de VN Israël veroordeelt. In de periode van 1948 ( oprichting VN) tot 1990 - ik beschik slechts over die gegevens - waren van de 690 resoluties van de Algemene Vergadering er 429 gericht tegen Israël. In die periode waren van de 175 resoluties van de Veiligheidsraad er 97 gericht tegen Israël. Een meerderheid voor een resolutie tegen Israël is blijkbaar makkelijk te vinden. En snel: Op 24 juli veroordeelt de Veiligheidsraad unaniem de aktie van Israël van 22 juli s’avonds laat.

En dat roept de vraag op: Gaat het de VN om het recht ? Bestaat de VN uit naties, die zich verenigd hebben vóór de vrede en gerechtigheid, of zijn we verworden tot naties, inclusief ons land en Europa, die ons slechts kunnen verenigen tègen Israël ? Zijn de verneigde naties geworden als de Arabische landen: innerlijk verdeeld, maar verenigd tegen Israël. Resoluties van de VN tegen de zelfmoordaanslagen -meer dan 200 onschuldige Israëlische burgers in 18 maanden- , bv van Shehada en de zijnen, zijn mij niet bekend. Diezelfde partijdigheid is er bij de EU en dus bij Nederland.

Shehada was de beoogd opvolger van Sheikh Ahmed Yasin, de leider van Hamas. Hij was het brein achter heel veel aanslagen op onschuldige Israëlische burgers, waaronder de aanslag op het Matza restaurant in Haifa (15 doden), Sbarros (15 doden), Dolfinarium (21 doden). Terroristen verschuilen zich vaak bewust in dicht bevolkte gebieden. Zij doen dat om het voor de vijand - in dit geval Israël - moeilijk te maken hen aan te vallen. Om precies de reden van de woede nu: burgerslachtoffers. Wij kennen die taktiek ook van Irak uit de Golfoorlog. Die taktiek is overigens in strijd met de internationaalrechtelijke bepaling, dat strijdende partijen het gevaar voor burgerslachtoffers tot een minimum dienen te beperken door niet in dicht bevolkte gebieden te vechten of zich daar schuil te houden. Shahada bevond zich tijdens de aanval in dichtbevolkt gebied. Zijn 11 of 14 burgerslachtsoffers, waaronder gezinsleden van Shahada, hoe ernstig ook, in die omstandigheden te veel?

Het Israëlische leger heeft gisteren een verklaring uitgegeven, waarin onder meer staat: "Based on his extremist Islamic viewpoint Shehada spent a lot of effort in educating and preparing the new generation of Palestinian youths in the principles of Jihad and suicide attacks... He supported them fully in this path, and even established a youth wing within Hamas that provided military education and training for youths preparing for suicide missions. Shehada also provided the principles for the religious approval for using women and young girls as suicide terrorists." Shahada deed vanuit zijn extremistiche islamitische gezichtspunt veel moeite om de nieuwe generatie van de Palestijnse jeugd op te voeden.

In een exclusief interview op de Hamas website zegt Shehada, dat elke zelfmoordaanval een aanmoediging voor anderen moet zijn om zulke aanvallen te doen en om de jihad te ondersteunen. Gisteren werd voorts bekend, dat Shehada 2 jaar geleden was vrijgelaten uit een Israëlische gevangenis, nadat hij een verklaring getekend had waarin hij beloofde zich niet met terrorisme in te laten. Een paar dagen voor zijn dood was Shemada van plan een vrachtauto met 600 kg aan explosieven naar Gush Katif, een joodse nederzetting in Gaza, te sturen: Gush Katif vierde een paar dagen geleden haar 30 jarig bestaan. Deze aanslag lukte niet.

Ettinger, voormalig verbindingspersoon met het Amerikaanse congres, betreurt het verlies van burgerslachtoffers en plaatst het verlies in perspectief van militaire acties door bv de VS: De bevrijdingsaktie in 1989 van Noriega in Panama City ging gepaard met 600 burgerslachtoffers. Colin Powell, destijds chef staf van het Amerikaanse leger noemde deze aktie proportioneel. De VS deed daarbij beroep op art 51 van de VN, het recht op zelfverdediging. In reactie op de moord op 15 Amerikaanse soldaten bombardeerde de VS Somalië met als gevolg 1000 doden. Wederom deed de VS beroep op hun recht op zelfverdediging.

Israël doet al het mogelijke bij hun militaire akties burgerslachtoffers te vermijden. Maar waarom weten wij dat niet? Waarom vertellen de politiek en de media, het zgn ppc, het politieke publicitaire complex, dat nooit? Heeft het ppc een eigen agenda in de letterlijke betekenis van het woord: zaken, die gedaan moeten worden. Hier: woorden, die gezegd moeten worden. Vrijwel steeds ten nadele van Israël. Zie VN resoluties en houding EU. Van wie moet dat overigens, wie bepaalt die agenda?

Terwijl het militair gezien het meest effectief was om Jenin vanuit de lucht te bombarderen - maximale verwoesting, inclusief terroristische doelen en onschuldige burgers, op de grond, minimale slachtoffers onder de eigen militairen; netzo als de VS dat bv in Afghanistan doet en iedereen vindt dat prima -, koos het Israëlische leger ervoor om Jenin uit te kammen door soldaten op de grond huis voor huis te laten doorzoeken op terroristen en wapens. Het doel was een miniem aantal burgerslachtoffers. Het risiko voor het Israëlische leger was daarbij maximaal. En zo is de aktie in Jenin ook verlopen. Geen massaslachting, zoals de Palestijnse Autoriteit de wereld direct liet weten en de VN, de EU en de media dat direct als de waarheid overnamen, maar een zeer beperkt aantal burgerslachtoffers. Wel - en juist door de gevolgde aanpak van het leger - een voor Israëlische begrippen groot aantal slachtoffers onder haar militairen. De P.A. en de rest van de wereld hebben die verkeerde berichtgeving - massaslachting Jenin - niet of nauwelijks gerectificeerd.

De naties zijn vaak verenigd in het beschuldigen van Israël, maar zijn niet bereid de beschuldiging terug te nemen, als blijkt, dat de beschuldiging ten onrechte was. Wie herinnert zich niet de dood van de 12 jarige Muhammad A-Dura, die in Gaza tevergeefs dekking zocht achter zijn vader tegen een muur en doodgeschoten werd. Iedereen wist direct, wie het gedaan had: het Israëlische leger. De politiek en de media schonken geen aandacht aan de mogelijkheid, die de Israeli’s direct opperden, dat de fatale schoten afkomstig waren van Arabisch vuur. Maanden later blijkt uit een documentaire van een vooraanstaand Duits TV station, dat er veel bewijs is - bv de hoek, waaronder de jongen beschoten is, de duur en de radius van de schoten en de kracht, waarmede de schoten achter in de muur zijn ingeslagen -, dat Arabisch vuur de jongen gedood heeft.

Ik maak mij ernstige zorgen, dat de VN haar onpartijdigheid verliest - voor velen al verloren heeft - en daarmede haar gezag om ernst te kunnen maken met haar opdracht: vrede en gerechtigheid in deze wereld. Vandaar de vraag: Zijn wij als VN verenigd vóór vrede en gerechtigheid of tègen Israël? Toen ik uit idealisme en overtuiging bij de VN ging werken, wist ik niet, dat ik ooit die vraag zou stellen.

Mr J.C.E. Rhodius,
advocaat en voormalig medewerker van de UNHCR (De vluchtelingenorganisatie van de VN)
Dit artikel is met toestemming van de auteur op deze website gepubliceerd.