Zoek de verschillen

Ideologie van PA en Hamas komen sterk overeen

28 maart 2004 - De westelijke wereld ziet Hamas als een terroristische organisatie op zoek naar de vernietiging van Israël, maar behandelt de Palestijnse Autoriteit (PA) als een vredespartner voor Israël, hetzij actueel, hetzij mogelijk. Het feit dat Israël doorgaat met het zoeken van contact met de leiders van de PA verhoogt het duidelijke onderscheid dat gemaakt wordt tussen de PA en Hamas.

Maar de afstand tussen Hamas en de PA is al jaren geslonken. En de manier waarop de PA geantwoord heeft op het doden van Yassin toont aan hoe dicht de groepen momenteel bij elkaar staan. De PA is veel verder gegaan dan de verwachte vorm van veroordeling van de dood en heeft Yassin verheerlijkt als een leider die de hele Palestijnse Autoriteit vertegenwoordigt.

PA Premier Achmed Qurei, bijvoorbeeld, vertelde op de PA TV dat juist zoals "Yassin de Palestijnen verenigde in zijn leven, hij ze weer in zijn dood verenigt." Jasser Arafat's officiële krant, Al Hayat Al Jadida, publiceerde een cartoon van een rolstoel in de vorm van een landkaart van wat de PA "Palestina" noemt (waarbij heel Israël is uitgewist) daarmee grafisch uitdrukkend dat Yassin en "Palestina" een en hetzelfde zijn.

Als een niet eerder voorgekomen stap staakte de PA televisie alle reguliere programma's gedurende enkele dagen, en afgezien van kort nieuwsuitzendingen zonden zij alleen beelden uit van de Koran op rouwtonen gezongen. In de Arabische wereld is dit uitzenden van de Koran gewoonlijk gereserveerd voor de dood van staatsleiders, zoals de Syrische TV deed na de dood van Hafez Assad. Dat de PA TV Yassin op deze manier behandelde toont zijn gerezen status aan temidden van het PA leiderschap en de PA samenleving.

Ieder die naar de uitspraken van de PA leiders in het Arabisch geluisterd heeft in de afgelopen jaren, heeft herkend dat er nooit een duidelijk verschil in ideologie was tussen de PA en Hamas. Het is bekend, bijvoorbeeld, dat Hamas gelooft dat de Islam vraagt om Israëls vernietiging. Zoals het Hamas handvest zegt, "Palestina is een Islamitische Wakf, de bevrijding van Palestina is een individuele plicht die alle moslims overal verbindt."

Minder bekend is dat de religieuze leiders van de PA identieke regels geven. Zelfs toen de Oslo akkoorden in hun hoogtijdagen waren, heeft Yousuf Abu Sneinah, prediker van de Al-Aksa Mosque, deze regel op de PA TV verwoord: "Het land Palestina is een Wakf voor iedereen. De bevrijding van Palestina is een plicht voor de hele Islamitische wereld." (30 april 1999).

Het gevoel is dat een verschil tussen Hamas en de PA is, dat de laatste op zijn minst in principe het geweld als middel om politieke doelen te bereiken heeft opgegeven. Nu was het echter Arafat die in 1999 zei, letterlijk vooruitlopend op de huidige terreur oorlog: "De akkoorden zullen het land niet bevrijden. Iedere centimeter vraagt om strijd en het land vraagt om bloed." (Al Hayat Al Jadida, 25 januari 1999).

Toen Hamas begon in 1996 om Israëli's te vermoorden door middel van zelfmoord terroristen, veroordeelde de PA in het Engels de moorden. Maar in het Arabisch maakten de leiders van de PA duidelijk dat er geen verschil in standpunt was, alleen een taakverdeling. Muhammad Dahlan, toenmalig hoofd van de Beschermende Veiligheidsdienst in Gaza, zei dat de aanwezigheid van Hamas "belangrijk en essentieel is voor de samenwerking in het gebouw." Chani Alchasan, een lid van het Centrale Comité van El Fatach verklaarde de rol van Hamas: "Eenheid ligt in de aard van de opbouw, en het is een verplichting voor ons om het werk onder de bouwers te verdelen." (Al Ayyam, 31 augustus 1997).

Zelfs al in 1997, na de bomaanslag op Tel Aviv's Apropos café, drukte een lid van de Wetgevende Raad van de PA zijn medeleven uit aan de familie van de zelfmoordbomaanslagpleger tijdens een zitting van de wetgevende macht, en "zijn woorden werden onderbroken door het applaus van de leden van de [PA wetgevende] Raad." (Al Hayat Al Jadida 27 maart 1997). Benadrukt moet worden dat deze hele samenwerking openlijk uitgedragen werd in de PA samenleving, lang voor de huidige terreur oorlog begon in oktober 2000.

Na het begin van de terreur oorlog, heeft de PA alle verschillen tussen de "bouwers" volledig uitgewist door de schepping van een eigen zelfmoorterreureenheid, de "El Aksa Martelaren Brigade," die verscheidene zelfmoorterreuraanslagen heeft uitgevoerd identiek aan die van Hamas.

Als er al enig verschil is vandaag de dag tussen Hamas en de PA dan is dat in hun houding tegenover een tijdelijk akkoord met Israël. Terwijl het handvest van Hamas verklaart, "Er is geen oplossing voor het Palestijnse probleem behalve door de djihad," heeft de PA beargumenteerd dat de tijdelijke overeenkomsten gebruikt kunnen worden om strategisch gebied te verkrijgen van waaruit gemakkelijker gevochten kan worden om Israël te vernietigen.

Want PA minister Abdel Aziz Shahin legde dit enkele maanden voor de PA de terreuroorlog begon uit: "De Oslo akkoorden [waren] een steunpunt en niet een permanente regeling, daar oorlog en strijd om een land efficiënter zijn dan een strijd vanuit een ver land.. Het Palestijnse volk zal doorgaan met de revolutie totdat zij het doel van de revolutie van '65 bereikt hebben..." dat is, de vernietiging van Israel (Al-Ayyam, 30 mei 2000).

Faisal Hoesseini noemde de Oslo Akkoorden een "Trojaans paard... het Oslo akkoord, of ieder ander akkoord, is slechts een tijdelijke regel... in overeenstemming met de hogere strategie dat [Palestina is] 'van de rivier tot de zee.'" (Al-Arabi Egypte, 24 juni 2001).

Vandaag de dag omarmen zowel de Palestijnse Autoriteit als Hamas het gebruik van terreur om Israël te bestrijden. Het enige verschil van betekenis tussen hen is de acceptatie en de verwerping van het politieke proces als een middel om Israël te vernietigen.

Door Itamar Marcus en Barbara Crook, gepubliceerd in The Jerusalem Post
Marcus is oprichter en directeur van Palestinian Media Watch.
Crook is PMW's Noord Amerikaanse vertegenwoordiger.