Het huis met zeven deurbellen

Wij bezochten één van deze mensen, een vrouw van in de tachtig, die Anna heet. Zij woont in twee kleine kamers in de binnen stad van St. Petersburg niet ver van de beroemde Nevski Prospekt, een straat met dure, naar Europese stijl ingerichte, winkels. Inderdaad. St. Petersburg is een stad met grote tegenstellingen. Armoede en welvaart, luxe en ellende en voor velen, in het bijzonder de oudere mensen, een voortdurende strijd om te overleven. De overblijfselen van het rijke koninklijke verleden zijn vandaag nog steeds een deel van haar cultuur. Het gebouw waarin Anna woont is oud en niet makkelijk te vinden. Na door een poort te zijn gegaan, stonden wij op een binnenplaats en keken wij uit op veel ramen en een paar deuren. De ingang van het gebouw maakte grote indruk op mij, een gebouw dat er ooit eens mooi uitzag, maar nu in een verregaande staat van verval. Toen wij de schemerige hal binnenliepen, raakte ik diep geroerd door de uitgesleten treden van de trap en de vervallen en afbladderende verf op de muren. Ik moest een moment stil staan om tot mij door te laten dringen dat dit echt was.

Anna woont op de vijfde verdieping en haar deur had tenminste zeven bellen, hetgeen betekende dat er vele verschillende families in de kamers achter deze deur woonden. Anna, een kleine vrouw, opende voorzichtig de deur. Zij verwachtte ons en ging ons voor naar haar kamer, een kleine, nauwe woonkamer en een even kleine slaapkamer met een hoog plafond en een badkamer en keuken die zij met anderen moest delen.

Na een paar minuten, liet zij ons foto‘s zien van haar man en dochter, die overleden waren. Zij stortte haar hart uit, de moeilijkheden van het leven, het verlies van haar geliefden waarover zij met niemand kan praten en de eenzaamheid van haar leven zonder vrienden en bekenden. Zij vertelde verhalen over de pijn van de oorlog. Wij zaten daar en luisterden - waarlijk een volgende woorden van Jezus kwamen in mij naar boven: 'Wat jij deed aan de minste van mij, dat deed jij aan mij'. Medelijden vulde mijn hart, wij konden er slechts voor haar zijn. Ik voelde mij machteloos - alleen een woord van troost, een luisterend oor en een arm om haar schouder. Ik wenste dat wij zo veel meer voor haar hadden kunnen doen. Wij lieten haar achter met een voedselpakket en een klein cadeautje uit Jeruzalem. Wij gingen verder en bezochten een andere oude vrouw, maar in mijn hart was er een speciale plaats voor Anna - Ik bad tot de God van Israël of Hij wilde doorgaan met voor haar te zorgen, zoals Hij in Zijn Woord beloofd heeft. De volgende dagen bezochten wij meer oudere Joodse mensen, die wij voedsel brachten en een klein teken van liefde uit Jeruzalem. Het was een kostbare ervaring om te zien wat een genot het was voor hen, dat iemand uit Jeruzalem op bezoek was gekomen. Sommigen keken meteen in hun adresboek en zochten naar de telefoonnummers van hun familie die in Israël woonden en vroegen of ik hen wilde bellen en hen de groeten wilde doen. Anderen schreven een klein briefje en ik werd hun postbode.

Nu ik terug ben in Jeruzalem en terugkijk op mijn reis, moet ik zeggen dat deze in mijn herinnering zal voortleven als een bezielende en verrijkende ervaring. Na mijn terugkomst hervatte ik mijn dagelijks werk en bezocht en zorgde ik weer voor de Russische families hier. De eerste bezoeken waren bijzonder voor mij, ik kon zoveel met hen delen. Uiterlijk leek alles hetzelfde te zijn; toch was alles anders vanwege mijn ervaringen in St. Petersburg. Ik voelde de hartslag van de hemelse vader, dat hij de auteur is van de aliyah. In Jeruzalem, zie ik de vruchten van deze reis, hoe zij daadwerkelijk terugkeerden naar het land van hun voorouders. Velen hebben het moeilijk om zich te vestigen, om zich aan te passen aan hun nieuwe leven en soms zelfs moeite hebben met te begrijpen waarom zij zijn gekomen. Deze mensen troosten in dergelijke omstandigheden is erg wezenlijk deze dagen, maar het is de moeite waard omdat zij de zichtbare vervulling zijn van wat de Hebreeuwse profeten hebben voorzegd.

Als Christenen kunnen wij een belangrijke rol spelen in dit wonder door gebed, financiële hulp of praktische betrokkenheid. In de aliyah van de Russische Joden, kunnen wij inderdaad zien en erkennen dat wij een grote en machtige God dienen.