Door de ogen van een kunstenaar

Tien maanden schilderde de Russisch Joodse kunstenaar Theodore Chaimovich niet gedurende de tijd dat zijn zoon was gekidnapt. Hij en zijn vrouw stonden onder grote emotionele druk en hij was actief met het onderzoek van de verdwijning van zijn zoon, want de politie van Sint Petersburg maakte er niet veel werk van.

Theodore Chaimovich

Na negen maanden ontdekte Theodore dat zijn zoon Gregory nog leefde en gevangen werd gehouden door een vroegere zakenrelatie. Gregory was zestien jaar toen hij werd ontvoerd en vastgehouden in een put gedurende deze lange maanden. De ontvoerders vroegen een losgeld van $ 300.000. Na tien maanden ontrafelde de politie de bende. Gregory werd bevrijd en vier mensen werden gearresteerd en zitten op dit moment hun straf uit in Rusland.

Maar de jaren daarna leefde Theodore in angst in St. Petersburg en besloot uiteindelijk dat hij het land ging verlaten. Hij had slechts één optie ... Israël. De laatste woorden van mijn moeder waren: “Wanneer je ooit Rusland verlaat, ga dan naar huis”, zo herinnert Theodore zich.

Hij zegt dat hij Finland of Zweden heeft overwogen, maar hij koesterde ook de droom om niet slechts in Israël te wonen, maar in Jeruzalem. Deze droom werd werkelijkheid. Vorig jaar, verhuisden Theodore, zijn vrouw Tanya en Gregory, nu 21 jaar, naar Israël en verbleven één week in ICAJ’s “Beit HaTikvah” (huis van Hoop) – een huis voor nieuwkomers – terwijl medewerkers van het Jeruzalem Support Centrum hen helpen met de aanpassing aan hun nieuwe omgeving.

Door middel van dit centrum vond de familie een appartement. De ICAJ schonk hen een wasmachine, hielp hen met bankzaken, een ziektekostenverzekering, lessen Ivriet en andere aanpassingsproblemen, die ze ondervonden als nieuwe immigrant. “Dit hadden wij niet verwacht,” zegt Theodore. “Wij zijn niet gewend dat mensen zo aardig en hulpvaardig zijn.

Svetlana nam de familie ook mee voor een uitstapje naar de oude stad. Theodore riep uit toen hij voor de Westelijke muur stond: “Mijn grootmoeder vertelde mij dat, als ik ooit in Israël zou zijn, ik naar de Westelijke muur moest gaan om te bidden, omdat zij wist dat zij zelf nooit hiertoe in staat zou zijn. “Ze zei dat ik dan moest bidden in het Hebreeuws of Russisch, als ik geen Hebreeuws kende.”

Theodore bracht een schilderij van zijn grootmoeder mee. Een religieuze Jodin, die als vrouwelijk hoofd van de familie niet geschilderd of gefotografeerd wilde worden. Maar op een zekere dag maakte hij een schets van zijn grootmoeder, terwijl zij sliep. Dit is het enige portret van haar.

Theodore was toen 19 jaar en was net begonnen met zijn studie aan een kunstacademie in St. Petersburg. Hij studeerde alle soorten kunst, inclusief beeldhouwen en werken met porselein, maar meestal maakt hij aquarellen.

Nu heeft hij als kunstenaar een nieuwe woonplaats, voelt zich veiliger en is omgeven door vrienden en behulpzame mensen. Naar zijn mening vindt een geboren kunstenaar inspiratie in zichzelf. Hij laat zich nu inspireren door de bezienswaardigheden in Jeruzalem en maakte een schilderij: ‘de katten van Jeruzalem’, een van de schilderijen die hij gemaakt heeft sinds hij is aangekomen in Israël.

Op dit moment leeft de familie van het geld dat Israëls integratiedienst aan nieuwe emigranten geeft, maar Theodore maakt plannen voor de dag dat de hulp stopt en die dag nadert snel. “Het zal moeilijker worden wanneer we ons eigen geld moeten verdienen”, zegt hij. Theodore werkt aan meer schilderijen in de enige slaapkamer van zijn appartement in de wijk Kiryat Menachem in Jeruzalem. Hij hoopt genoeg schilderijen te hebben om een tentoonstelling van zijn werk te kunnen organiseren. Tegelijkertijd leren zijn vrouw en zoon Hebreeuws, zodat zij hem kunnen helpen bij de verkoop van zijn kunstwerken.

De familie is klein behuisd, maar iedereen is gelukkig, in het bijzonder Theodore. “Wij hoorden geruchten dat Russische immigranten niet welkom zijn hier,” zei hij. "Maar God is erg goed voor ons."