Iedere laatste Mezuzah

Net als andere inwoners van Gush Katif, zal David Hatuel waarschijnlijk zijn huis door toedoen van medejoden gedwongen worden te verlaten. Onder normale omstandigheden zou hij zijn bezittingen in een verhuiswagen laden en, als een laatste groet, met grote eerbied de traditionele mezuzah van zijn voordeur verwijderen. Maar dit zijn geen normale tijden, met name niet voor Hatuel.

Hatuel verloor zijn vrouw en 4 kinderen bij een aanslag, en moet nu ook zijn huis verlaten. Meer hierover vindt u hier.

Eind maart stemde de Israëlische Knesset tegen een nationaal referendum over het ‘disengagement‘ plan van de regering om Gaza te verlaten en ruimde daarmee de laatste parlementaire hindernissen op voor de gedwongen expulsie van 8.000 Joodse inwoners van de smalle kuststrook en vier gemeenschappen in noordelijk Samaria. De enige echte overgebleven optie voor de tegenstanders van het ‘disengagement‘ plan is nu vreedzame burgerlijke ongehoorzaamheid, hoewel een harde kern in de anti-‘disengagement‘ beweging dreigt de wapens op te nemen om de gedwongen evacuatie te verhinderen.

Critici stellen dat het eenzijdige vertrek uit Gaza het Palestijnse terrorisme beloont met zijn grootste overwinning tot nu. Maar de initiatiefnemer van het plan, Ariel Sharon, blijft erbij dat hij geen keus had, maar aan de Gaza exodus is begonnen om de dagelijkse onenigheid met de Palestijnen te verminderen en om zo aan de internationale druk te ontkomen van nog grotere diplomatieke concessies.

Dit is niet de Sharon zoals wij hem altijd hebben gekend. Eind 2003, zei de legendarische havik nog dat hij niet bereid was ook maar een enkele, geïsoleerde nederzetting in ruil te geven voor een staakt-het-vuren met de Palestijnen. Tijdens de campagne voor zijn herverkiezing, bespotte Sharon de Labourleider Amram Mitzna, die een unilaterale terugtocht uit Gaza voorstelde en het betitelde als een “recept voor oorlog in plaats van vrede.”

Veel kiezers voelen zich nu verraden door zijn dramatische ommekeer en hebben geëist dat het ‘disengagement‘ plan voorwerp zou worden van een nationaal referendum. Zo'n referendum zou ongetwijfeld geholpen hebben sommige van de haatdragende discussies, die het land splijten, te dempen en het pijnlijke proces verlichtten dat te wachten staat.

We moeten ons echter voorbereiden op een lange hete zomer. Het Israëlische leger heeft het volledige gebied tot een gesloten militaire zone verklaard. Wegversperringen zullen moeten voorkomen dat ‘menselijke schilden’ het gebied kunnen infiltreren. In de nazomer zullen ongewapende, vrouwelijke soldaten huis-aan-huis doorzoeken en elke Jood verwijderen die nog in Gaza is achtergebleven.

Als alles goed gaat, zal de evacuatie binnen drie tot vier weken voltooid zijn en zullen 1700 ontruimde Joodse huizen en enkele kilometers productieve broeikassen aan de Palestijnse Autoriteit overgedragen worden. In het ergste geval kunnen vele Israëlische burgers en soldaten worden gewond of gedood in een moorddadig conflict en zullen de Palestijnse terreurmilities misschien worden verleid om in deze chaos het gebied binnen te trekken.

Ondertussen lijkt Hamas de afgekondigde ‘gevechtspauze’ (hudna) op te schorten. De radicale Islamitische terreur-militie beweert dat zij een gedemoraliseerd Israël uit de Strook hebben verwijderd. Ondertussen staat Hamas op grote winst in de pijlingen voor de komende Palestijnse parlements-verkiezingen. Het politieke landschap kan drastisch veranderen de kansen voor vrede alleen verkleinen.

De laatste Israëlische militaire taxatie voorspelt dat de Palestijnse terreurcampagne na een terugtrekking uit Gaza ernstig zal toenemen en zich zal concentreren op het verdrijven van Israëlische soldaten en Joodse bewoners uit Judea en Samaria. De belangrijkste bedreiging zal komen van de mortier en Kassam raketaanvallen op de nieuwe Trans-Israël route en op de steden langs de volgebouwde kust.

Wat zeker is, is dat de Israëlische samenleving tijd nodig zal hebben om de zelf toegediende wonden van deze ‘disengagement’ te herstellen. Deze op handen zijnde terugtrekking zou de natie jaren lang kunnen verdelen, als de evacuatie in Gaza een test is voor de toekomstige ontmanteling van talrijke geïsoleerde nederzettingen in Judea en Samaria. Uiteindelijk is de meerderheid van de Joodse Gaza bewoner bescheiden en Godvrezend en zal tevreden zijn met het afgeven van een geloofsverklaring wanneer de tijd komt om te vertrekken. Zij hebben zich langzaam de onontkoombaarheid van hun vertrek eigen gemaakt en zijn niet van plan om geweld te gebruiken, maar vrijwillig zullen zij niet gaan.

Liever zullen zij de autoriteiten dwingen om hen uit hun huizen te slepen om dan de rabbijnen uit het leger achter te laten met de niet benijdenswaardige taak om van elk huis iedere laatste mezuzah voorzichtig te verwijderen.

Dit artikel is afkomstig van de Middle East Digest. De (Engelstalige) email nieuwsservice van de ICAJ verzorgt vanuit Jeruzalem. Klik hier voor meer informatie.