Verscholen in een rustige uithoek van Noord-Israël ligt een kostschool die dienst doet als toevluchtsoord voor enkele van de meest kwetsbare kinderen van het land. Hier wonen 76 jongens en meisjes in de leeftijd van zeven tot achttien jaar. Ongeveer zestig procent van hen heeft te maken gehad met mishandeling, verwaarlozing of verslaving in het gezin. Anderen komen uit gezinnen die worden geteisterd door psychische aandoeningen of drugsverslaving. Maatschappelijk werkers uit heel Israël plaatsen hen hier omdat hun thuis te onveilig is om te blijven.

Voor deze kinderen is genezing niet ingewikkeld; het gebeurt door middel van kleine, praktische ritmes zoals regelmatige maaltijden, therapiesessies, aanmoedigingen van het personeel en bovenal ruimte om te ademen, te bewegen en te spelen. Hier is het voetbalveld de meest geliefde plek van allemaal.

Onlangs is dit veld dankzij een donatie van christenen uit de hele wereld volledig gerenoveerd en opnieuw geasfalteerd, waardoor het van een onveilige betonnen ondergrond is veranderd in een zachte, veilige plek waar kinderen kunnen rennen zonder bang te zijn voor blessures.

“Van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat zijn de kinderen op het veld”, legt Ariel uit, een van de managers van de kostschool, die hier al zevenentwintig jaar werkt. “Het is de plek waar ze hun energie, emoties en alles wat ze in zich hebben kwijt kunnen. Sommigen van hen zouden er vierentwintig uur per dag spelen als we dat zouden toestaan.”

Het oude oppervlak was versleten, gebarsten en gevaarlijk geworden. Kinderen gleden uit, struikelden en vielen. Om de vijf tot zeven jaar is een grondige renovatie nodig, maar de kosten zijn aanzienlijk en de middelen zijn altijd krap. Toen christenen in Duitsland zich aanboden om te helpen, waren de medewerkers enorm dankbaar. Kort daarna sloten ook christelijke vrienden uit de VS, het Verenigd Koninkrijk en andere landen zich aan, waardoor dit een prachtig geschenk van de naties werd.

De impact van het gerenoveerde veld is het duidelijkst te zien in het leven van twee jonge broers die slechts enkele maanden geleden zijn aangekomen.

De jongens uit Kiryat Ata zijn pas acht en tien jaar oud. Hun moeder kampt met depressies en drugsverslaving en hun vader zit in de gevangenis. Hun thuisomgeving is zo onveilig dat hun moeder hen vaak lange tijd binnen moest opsluiten uit angst voor de gevaren buiten. Zonder veilige uitlaatklep voor hun energie leefden de jongens in een soort emotionele gevangenschap, rusteloos en opgesloten.

“Toen ze hier aankwamen, was het alsof ze de deur van een kooi openden”, herinnert Ariel zich. “Alsof paarden die gevangen zaten en plotseling vrijgelaten werden in het wild.” En inderdaad, de transformatie was onmiddellijk. Binnen hun eerste week merkte het personeel dat de jongens constant aan het rennen waren, sprintend over het voetbalveld met een grote glimlach die ze al veel te lang niet meer hadden gehad. Hun moeder komt ook vaak op bezoek en vindt het een geruststelling dat ze veilig zijn op de kostschool.

“Vrijheid” is het woord dat Ariel het vaakst gebruikt als hij over hen spreekt. Het veld werd het symbool van die vrijheid, een plek waar beweging, vreugde en kindertijd terugkeren. Het internaat voelt voor de jongens bijna als een vakantie, een ruimte vol mogelijkheden die ze thuis nooit hadden.

“Ze zeggen altijd tegen ons: ‘Je mag me straffen, maar haal me niet weg van het voetbalveld'”, zegt Ariel lachend. “Voor hen betekent het alles.”

Maar hoewel het veld een favoriet is, is het slechts een onderdeel van een uitgebreide therapeutische omgeving. De kostschool biedt psychologieprogramma’s, speciale onderwijstrajecten, dagelijkse warme lunches en diners. Elk kind krijgt wekelijks therapie, of dat nu muziek, drama, dierondersteunde of andere behandelingen zijn, afhankelijk van hun behoeften.

De impact op lange termijn is opmerkelijk. Afgestudeerden ronden hun middelbare school af, gaan in het leger, volgen een universitaire opleiding en bouwen een stabiel leven op. Sommigen struikelen onderweg, maar het personeel ziet fouten als onderdeel van het proces om een nieuwe toekomst op te bouwen.

“Het is werk waar je verliefd op wordt”, zegt Ariel. “Elke dag is anders: nieuwe kinderen, nieuwe vrijwilligers, nieuwe verhalen. En je weet dat je invloed hebt op de volgende generatie.”

Ariel kwam op 18-jarige leeftijd voor het eerst naar de school, die hij had gekozen voor zijn nationale vrijwilligersdienst. Wat begon als een opdracht van twee jaar, werd een levenslange roeping. Hij spreekt over de kinderen met de zorgzaamheid van iemand die heeft geholpen hen op te voeden. In de loop van tientallen jaren heeft hij honderden kinderen zien aankomen die gebroken, stil, boos of teruggetrokken waren, en vervolgens langzaam weer tot leven komen dankzij het geduldige werk van het personeel.

De geschiedenis van het internaat met de ICEJ beslaat meer dan veertig jaar, en Ariel spreekt zijn diepe waardering uit voor de voortdurende samenwerking. “We nodigen christenen uit om te komen kijken hoe de kinderen spelen en lachen”, zegt hij. “Hun donatie heeft de kinderen aan het lachen gemaakt… en er is geen betere therapie dan lachen.”

Dankzij dit vernieuwde sportveld hebben tientallen kinderen nu een veilige plek om te rennen, zich uit te leven, te genezen en gewoon weer kind te zijn. Als u mee wilt helpen kunt u doneren via onderstaande button op: toekomst en hoop.

Door Nativia Bühler