De huidige oorlog waarin Israël en de Verenigde Staten het opnemen tegen het Iraanse regime is in feite een voortzetting van het twaalfdaagse conflict tussen Jeruzalem en Teheran van afgelopen juni, waarbij Washington zich één dag aansloot om Operatie Midnight Hammer uit te voeren. Samen markeren deze militaire operaties een aantal opmerkelijke primeurs die van groot belang zijn voor de regio en de hele wereld.

Een langverwachte reactie
Om te beginnen is het de eerste keer sinds de Islamitische Revolutie in 1979 dat Iran op eigen bodem de prijs moet betalen voor het decennialang orkestreren van terreur, geweld en moord over de hele wereld. Natuurlijk voerden ze in de jaren tachtig een acht jaar durende oorlog met Irak, maar die bleef grotendeels beperkt tot een grensgeschil over olievelden. Hier hebben we het over hoe de wereld 47 lange jaren lang heeft toegestaan dat de ayatollahs onschuldig bloed vergoten, angst en radicale ideologieën verspreidden, terreurmilities bewapenden en trainden, opstanden aanwakkerden, diplomaten en ambassades aanvielen en bomaanslagen pleegden tegen burgers wereldwijd.

De aanklacht tegen Iran is lang en grimmig!
Bijvoorbeeld:
de 52 Amerikanen die in 1979-1980 444 angstaanjagende dagen lang gegijzeld werden;
de 241 Amerikaanse mariniers en 58 Franse militairen die in 1983 in Beiroet werden gebombardeerd;
De 29 mensen die omkwamen bij de bomaanslag op de Israëlische ambassade in Buenos Aires in 1992;
Nog eens 85 doden bij de explosie in het Joodse gemeenschapscentrum van die stad in 1994; De explosie in de Khobar Towers in Saoedi-Arabië in 1996, waarbij 19 Amerikaanse militairen omkwamen;
Meer dan 600 Amerikaanse militairen die tussen 2003 en 2011 in Irak zijn gedood door door Iran gesteunde milities.

Iran houdt Libanon al 43 jaar in zijn greep via Hezbollah. Het heeft het regime van Assad geholpen bij de moord op honderdduizenden Syriërs tijdens de wrede burgeroorlog in dat land. Het heeft de Houthi-rebellen in staat gesteld om met geweld en terreur bloedbaden aan te richten en Jemen te verdelen. Het heeft Irak gedestabiliseerd en geprobeerd de monarchie in Jordanië te ondermijnen. En het heeft terreuraanslagen, bomaanslagen en moordcomplotten gepleegd of geprobeerd op alle continenten, onder meer in Argentinië, Bulgarije, Frankrijk, Georgië, India, Kenia, Peru, Zuid-Afrika, Tanzania, Thailand, Turkije en vele andere landen.

Laten we niet vergeten dat Iran ook zijn eigen bevolking op brute wijze heeft onderdrukt en vermoord vanwege onbeduidende overtredingen, zoals ongepaste kleding.

Last but not least heeft het Iraanse regime de hulpbronnen van het land uitgeput met als openlijk verklaard doel Israël van de kaart te vegen.

Daartoe heeft het Iraanse regime de afgelopen 47 jaar gewerkt aan het opbouwen van een „ring van vuur“ rond Israël door het bewapenen, trainen en financieren van Hamas en de Palestijnse Islamitische Jihad op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook, Hezbollah in Libanon, diverse sjiitische milities in Irak, de Houthi’s in Jemen en andere regionale terroristische milities die als proxy fungeren. En het heeft de wereld voorgelogen over zijn clandestiene kernwapenprogramma, waarbij het zijn geheime verrijkingsinstallaties diep onder de grond verborgen hield en uranium verrijkte tot niveaus die alleen voor militaire doeleinden worden gebruikt. Ze werden betrapt met ontwerpen voor nucleaire ontstekers en atoomkoppen. Ze bouwden een omvangrijk programma voor ballistische raketten op, waarbij ze hun ruimtevaartprogramma als dekmantel gebruikten om raketmotoren met een groter bereik te ontwikkelen.

Maar toen Israël en de VS hun nieuwste militaire campagne tegen het Iraanse regime lanceerden, hadden sommigen het lef om te vragen: waar was die onmiddellijke dreiging dan?

Ze stellen de verkeerde vraag! De echte vraag is: waarom heeft het zo lang geduurd?

Waarom heeft het 47 lange jaren geduurd voordat de wereld, en met name het Westen, Iran eindelijk op eigen bodem de rekening liet betalen voor al zijn kwaad en bloedbaden? Lieten we ons intimideren door hun radicalisme? Waren we gewoon lafaards?

Toen Amerikaanse en Israëlische gevechtsvliegtuigen drie weken geleden Iran binnenvlogen, had het waanzinnige clericale regime in Teheran ons toch al vijf decennia aan oorlogsredenen gegeven.

Ik begrijp dat veel van mijn mede-Amerikanen terughoudend zijn om zich te mengen in „eeuwigdurende oorlogen“ in het Midden-Oosten, vooral na de pijnlijke ervaringen in Irak en Afghanistan. Maar in dit geval is de kans groot dat er sneller een einde komt aan het regime in Teheran, omdat de overgrote meerderheid van het Iraanse volk ook wil dat ze verdwijnen.

Tegelijkertijd moeten we ons realiseren dat de fundamentele islamitische eschatologie voorziet dat moslims tot de Dag des Oordeels een voortdurende oorlog tegen joden en ongelovigen zullen voeren. Dus of we het nu leuk vinden of niet: radicale moslims – zowel soennieten als sjiieten – hebben het Westen de eeuwige oorlog verklaard, en hun staat van dienst in de moderne tijd schreeuwt „wee“ tegen degenen die dit negeren. Zoals het oude gezegde luidt: als je de problemen van het Midden-Oosten niet gaat oplossen, zullen de problemen van het Midden-Oosten naar jou toekomen.

Een trotse alliantie
De andere belangrijke ‘primeur’ in deze oorlog is dat Amerikaanse soldaten voor het eerst zij aan zij met Israëlische troepen vechten in een actieve oorlog. Dit is voor mij persoonlijk eigenlijk een enorme verrassing. Ik heb de afgelopen 35 jaar fulltime als christelijke pleitbezorger voor Israël gewerkt, sinds ik in 1991 in Washington aankwam om vrijwilligerswerk te doen bij een kleine christelijke organisatie die bij het Congres was geregistreerd om te lobbyen voor sterke betrekkingen tussen de VS en Israël.

In die beginperiode leerde ik al snel dat het motto luidde: „Israël wil zichzelf verdedigen“, en dat ze de VS alleen om hulp vroegen bij het vinden van middelen om hun land te beschermen. In dat opzicht is Israël altijd de beste bondgenoot van Washington geweest en heeft het Amerikaanse soldaten nooit gevraagd hun leven voor Israël op het spel te zetten. Deze huidige oorlog betekent dus een enorme ommekeer voor beide landen, en voor mij als Amerikaan.

Eerlijk gezegd ben ik trots op mijn land en onze president, Donald Trump, omdat ze Israël terzijde staan in de strijd tegen deze wereldwijde dreiging. Ik vind niet dat Amerika de wereldpolitie moet spelen, en het is beter dat de VS de vrije olietoevoer uit het Midden-Oosten waarborgen dan dat Rusland of China dat doen. Maar er speelt hier iets diepers, en dat heeft te maken met de grondbeginselen van Amerika en onze bestemming als natie.

De Onafhankelijkheidsverklaring bevat de volgende veelzeggende woorden, geschreven door Thomas Jefferson: “Wij houden deze waarheden voor vanzelfsprekend: dat alle mensen gelijk geschapen zijn, dat zij door hun Schepper zijn begiftigd met bepaalde onvervreemdbare rechten, waaronder het recht op leven, vrijheid en het nastreven van geluk.”

Er wordt tegenwoordig veel gediscussieerd over de vraag of Amerika als christelijke natie is gesticht. Wat echter onbetwistbaar is, is dat onze Founding Fathers wel degelijk geloofden in een Schepper-God wiens voorzienige hand hun inspanningen begeleidde. En zij legden zich vast op het bijbelse principe van Imago Dei – het idee dat alle mensen naar Gods beeld zijn geschapen, dat we in Zijn ogen allemaal gelijk zijn, en dat we op een dag allemaal verantwoording voor ons leven aan Hem zullen moeten afleggen.

Dit leidende principe vindt zijn oorsprong in Genesis 9:1-7 en leert ons dat mensen moreel verantwoordelijk zijn en een drang hebben om rechtvaardig met elkaar om te gaan, omdat God ons gadeslaat. Het is daarbij van groot belang dat we dit leidende principe van Israël hebben ontvangen. Het vormt immers de kern van de joods-christelijke waarden die westerse samenlevingen al generaties lang inspireren en schragen.

Amerika had inderdaad een ernstig probleem, namelijk dat het zwarte Afrikaanse slaven niet behandelde als door God gelijk geschapen, en onze hele natie – zowel het Noorden als het Zuiden – heeft in de Burgeroorlog een hoge prijs betaald voor het feit dat er keer op keer concessies werden gedaan ten aanzien van de wrede instelling van de slavernij. In zijn beroemde Gettysburg Address vatte president Abraham Lincoln dat hele conflict samen als een strijd over de vraag of deze “nieuwe natie, verwekt in vrijheid en gewijd aan het principe dat alle mensen gelijk geschapen zijn… lang kan standhouden.”

Maar toen die tekortkoming eenmaal was verholpen, heeft Amerika een unieke rol in de wereld gespeeld als hoeder van het beginsel van menselijke gelijkheid en vrijheid. We hebben de tirannie van de nazi’s teruggedrongen, die Joden beschouwden als minderwaardige mensen die moesten worden uitgeroeid. We hebben de Sovjetcommunisten in bedwang gehouden, die de wereld wilden onderwerpen aan een atheïstisch marxisme dat rechtstreeks in strijd was met het bijbelse beginsel dat de mensheid een bijzondere schepping van God is.

En op dit moment is het niet meer dan gepast dat we Israël, de bron van dit levensbevestigende principe, terzijde staan in de strijd tegen de duistere, apocalyptische ideologie van de radicale ayatollahs in Teheran. Zij streven immers naar het ontketenen van een wereldwijde brandhaard waarvan zij geloven dat die uiteindelijk 80% van de wereldbevolking zal uitroeien, zodat zij over hun soennitische rivalen en de hele wereld kunnen heersen. Wat Israël en de Joden betreft: zij zouden onderweg volledig worden vernietigd.

Vrienden, dat is een kwaad dat om een reactie vraagt. Zelfs om preventieve maatregelen! Toch hebben we bijna vijf decennia gewacht met reageren, waarbij we het ene compromis na het andere sloten ten aanzien van hun kwaadaardige agenda. Nu betaalt de hele wereld de prijs in de vorm van torenhoge olie- en gasprijzen. We moeten onszelf en onze leiders de schuld geven dat we Iran nooit rechtstreeks hebben uitgedaagd op een manier die hen ertoe zou hebben gebracht deze destructieve ideologie op te geven.

Ik ben er dan ook trots op dat Amerika zich in deze strijd aan de zijde van Israël heeft geschaard. Dat is volkomen terecht, aangezien de waarheden die ten grondslag liggen aan deze oorlog „vanzelfsprekend“ zijn. En vreemd genoeg werd deze alliantie tussen onze twee naties al lang geleden door de ayatollahs zelf voorzien. De reden dat ze altijd hebben getierd tegen de ‘Grote Satan’ en de ‘Kleine Satan’ is omdat ze vanaf het begin wisten dat Amerika en Israël de enige naties waren die hen echt in de weg konden staan.

Laten we samen doorzetten tot de overwinning!

Door David R. Parsons, senior vicevoorzitter en woordvoerder van de ICEJ

Foto op de omslag: Israëlische F-35’s op weg naar een aanval op Iran – Foto: IDF