Ondanks de vele vluchtpogingen om beschutting te zoeken tegen de Iraanse raketten, heeft het ICEJ AID-team de afgelopen weken met veel plezier Pesach-cadeaus en voedselbonnen uitgedeeld aan honderden Joodse gezinnen in nood in heel Israël. Sommige gezinnen waren zelfs verrast dat christenen in deze gespannen oorlogstijd aan hen denken. Deze feestdagbezorgingen boden niet alleen praktische steun, maar waren ook een krachtige herinnering dat ze niet vergeten worden.

Dankzij de geweldige steun van onze donateurs over de hele wereld zullen zo’n 400 Israëlische gezinnen in Ashkelon, Ashdod, Netanya, Mateh Yehuda, Ma’ale Adumim en andere steden dit Pesach-seizoen met hernieuwde hoop verwelkomen en aan hun Pesach-sedertafel getuigen van Gods voorzienigheid.

In Ashkelon werd de ICEJ hartelijk verwelkomd door Elena, die tien jaar geleden vanuit Wit-Rusland naar Israël emigreerde. Als alleenstaande moeder voedt ze haar levendige zoontje van vijf op terwijl ze als verzorgster werkt. Ondanks haar eigen uitdagingen straalt ze warmte uit en een sterk verlangen om anderen te helpen. Het ontvangen van de Pesach-cadeaus raakte haar diep; ze reageerde met een spontane, oprechte knuffel om haar dankbaarheid te tonen! 

Vlakbij sprak Irina, die meer dan twintig jaar geleden vanuit Kiev naar Israël verhuisde, samen met haar vriendin Marina haar dankbaarheid uit. Ook zij heeft een zoon die haar veel vreugde schenkt. Hoewel andere familieleden in Oekraïne zijn achtergebleven, onderhoudt ze nauw contact met hen en maakt ze zich zorgen om hun welzijn. Tijdens deze paastijd herinnerde de steun van de Christian Embassy beide vrouwen eraan dat er naar hen wordt omgekeken en dat er voor hen wordt gezorgd.

Ondertussen bracht het team een bezoek aan een andere vrouw, die ook Elena heet, die in een rolstoel zit en alleen woont. Ze is al zeven jaar gehandicapt en heeft een zoon die in Sderot woont. Hoewel ze dagelijks met uitdagingen te maken heeft, gaat ze hiermee om met bewonderenswaardige kracht en waardigheid. Elena wilde graag meer weten over de prachtige Pesach-kaart en het cadeau dat ze had gekregen.

“Zijn er echt mensen zoals jij die om mij geven en tijdens deze oorlog helemaal uit Jeruzalem komen rijden?” zei ze verbaasd. “Dat vinden we helemaal niet vanzelfsprekend. Dank je wel!”  

Elders had Alla nog steeds wat last van haar bezoek aan de tandarts, maar ze stond erop het AID-team wat chocolaatjes aan te bieden als bedankje voor het cadeautje dat ze had gekregen en dat haar dag zo had opgefleurd.

“Jullie zijn mijn helden”, riep de 95-jarige holocaustoverlevende Eva uit toen ze het ICEJ-team zag aankomen. “Jullie hebben het aangedurfd om hierheen te rijden terwijl er overal in dit land raketten rondvliegen; dat getuigt van jullie moed.”

Eva zei dat het bezoek haar afleidde van haar zorgen om haar kinderen en kleinkinderen. Terwijl ze genoot van een kopje thee, deelde Eva haar wijsheid.

“Elke dag is een geschenk. Koester het, want het komt niet meer terug,” zei ze. “Het geschenk dat je me vandaag hebt meegebracht, is niet zomaar een cadeautje. Het is een doos vol liefde, recht uit het hart, die echt laat zien hoeveel je om ons geeft. Nu het antisemitisme wereldwijd toeneemt, doet het me goed te weten dat we vrienden hebben bij de ICEJ die achter ons staan en ons steunen.”

In Ashdod omschreef maatschappelijk werker Ram de drijfveer voor zijn werk eenvoudigweg als een „missie“. Hij is verantwoordelijk voor 400 gezinnen en ziet dagelijks hoe de behoefte aan sociale bijstand toeneemt. Hij schat dat 15% van de bevolking van Ashdod (45.000 van de ongeveer 300.000 inwoners) overheidssteun ontvangt.

“Zonder de ICEJ zou ik dit werk niet kunnen doen. We staan hier samen voor,” benadrukte Ram.

Een van die bewoners, Rafi, ondergaat een kankerbehandeling en heeft onlangs zijn moeder verloren. Ondanks zijn tegenslagen begroette hij het team hartelijk met een stralende glimlach. Zelfs toen het alarm het bezoek onderbrak en iedereen twee trappen naar beneden moest naar een schuilkelder, bleef Rafi zijn humor en zorg voor anderen behouden: hij ging bij de buren kijken en stelde iedereen gerust. Omdat er geen lift in het gebouw is, gebruikt Rafi zijn rollator om naar beneden te gaan en grapt hij dat hij door al die sirenes goed geoefend is.

“Iedereen zou moeten weten wat ICEJ allemaal doet,” zei Rafi. “Jullie aanwezigheid hier is zo belangrijk, net als het verdedigen van Israël in de wereld… Bedankt dat jullie hier bij ons zijn.”

In een ander huis ontmoetten we Rachel, een moeder van zes kinderen in de leeftijd van acht tot negentien jaar, die in krappe omstandigheden in een klein appartement woont. Ze vertelde ons over de emotionele last die het opvoeden van haar kinderen in oorlogstijd met zich meebrengt. Bij binnenkomst zagen we dat de woonkamer vol stond met matrassen. Het ICEJ-team hoorde hoe de kinderen daar slapen, terwijl haar vader in zijn eigen kamer slaapt en zij en haar man in een andere kleine ruimte. Met beperkte middelen voor online onderwijs en een dochter in traumatherapie zijn Rachels dagen vol uitdagingen. Het bezoek van het ICEJ-team en de erkenning van haar offers brachten haar tot tranen toe toen ze het Pesach-cadeau in ontvangst nam. Bij het vertrek moedigden de ICEJ-medewerkers haar aan om, wanneer de sirenes klinken, Psalm 121 te bidden – want God waakt inderdaad over Israël.

Het ICEJ-team bracht ook een bezoek aan Malka en haar man, die twintig jaar geleden vanuit Iran naar Israël zijn geëmigreerd. Vier van haar zeven kinderen wonen in Israël, maar Malka maakte zich grote zorgen omdat drie van haar kinderen nog steeds in Teheran zijn en niet naar Israël hebben kunnen emigreren. Ze heeft al meer dan een maand geen contact met hen gehad. Het bezoek van de ICEJ was een korte afleiding voor haar, maar haar gedachten bleven steeds terugkeren naar “mijn kinderen, mijn kinderen”, herhaalde ze zachtjes. Malka vertelde dat ze gelooft dat God haar kracht en toevlucht is in moeilijke tijden, en dat dit geloof haar op de been houdt ondanks de onzekerheid over de toekomst van haar kinderen.

Tijdens de reis langs de kust naar Netanya waren de gevolgen van de oorlog bijzonder duidelijk merkbaar. Veel kansarme gezinnen aarzelen om hun huis te verlaten om naar het plaatselijke bureau voor maatschappelijke dienstverlening te gaan, en alleenstaande ouders staan voor de extra uitdaging om het afstandsonderwijs van hun kinderen te regelen. Heidi, een maatschappelijk werkster, sprak haar oprechte waardering uit voor de toewijding waarmee de ICEJ de Pesach-geschenken heeft bezorgd.

“Bedankt, ICEJ, dat jullie onze gezinnen hebben geholpen om Pesach te vieren, zelfs te midden van deze uitdagingen”, zei Heidi.

Uit verdere ontmoetingen kwamen soortgelijke verhalen naar voren over tegenslagen, maar ook over veerkracht. In Ma’ale Adumim vertelde Malonesh, een Ethiopische moeder van vijf kinderen, over het belang van de gemeenschap om te kunnen overleven. Ondanks haar eigen gezondheidsproblemen en het feit dat ze bij het klinken van de sirenes naar een naburig gebouw moet rennen om beschutting te zoeken, richt ze zich op het helpen van anderen.

Ook zij was dankbaar voor het Pesach-cadeau en beschreef het als „zo mooi verpakt in een doos met olijfolie, wijn en andere spullen, plus een cadeaubon om boodschappen voor Pesach te kopen“.

In deze tijd waarin we stilstaan bij Gods machtige verlossing en Zijn trouwe voorziening in de woestijn, herinneren de Pesach-geschenken van de ICEJ elk van deze worstelende joodse gezinnen eraan dat christenen over de hele wereld, temidden van oorlog, angst en ontberingen, aan hen denken en voor hen zorgen.

Overweeg alstublieft om deel te nemen aan onze actuele, impactvolle inspanningen om hoop en een betere toekomst te bieden aan Israëlische gezinnen in nood. Doneer vandaag nog.

Door Laurina Driesse

Hoofdfoto: Medewerkers van ICEJ troosten de joodse immigrant Malka tijdens de uitreiking van hun Pesach-cadeaus.