Overal wapperen Israëlische vlaggen.

Ze zijn geplant in het puin van verwoeste huizen. Naast een stapel dekens en huishoudelijke artikelen die de lokale bevolking heeft gebracht voor hun getraumatiseerde buren. Ze zijn met kabelbinders vastgemaakt aan bouwpalen die al aangeven dat Beit Shemesh snel weer wordt opgebouwd. Het heldere blauw en wit van de Israëlische nationale vlag, die uitdagend wappert temidden van de verwoesting, vormt een scherp contrast met het met stof bedekte puin hier op ground zero van de dodelijkste raketaanval van Iran tot nu toe in deze zes dagen durende oorlog om het radicale islamitische regime in Teheran omver te werpen.

Op donderdag waagde een groep ICEJ-medewerkers zich uit onze schuilkelders om een solidariteitsbezoek te brengen aan Beit Shemesh, op slechts twintig minuten van Jeruzalem. Eenmaal ter plaatse waren we getuige van de nasleep van de Iraanse ballistische raketaanval die op zondag een synagoge en verschillende nabijgelegen woongebouwen verwoestte, waarbij 9 mensen omkwamen en nog eens 40 gewond raakten.

Vlakbij de inslagplaats spraken we met *Hannah. Haar huis, al haar familieherinneringen, alles wat ze bezit, is nu een hoop vervormd metaal en gebroken beton waar mensen doorheen graven om persoonlijke spullen te redden.

We ontmoetten ook de rouwende familie van slachtoffer Gabriel Baruch Revach voor hun deur, terwijl ze shiva zaten – de traditionele joodse rouwperiode van een week voor een verloren dierbare. Kenmerkend voor de buitengewone gastvrijheid en gemeenschapszin van Israëli’s in reactie op tragedies, werden wij – volslagen vreemden die ze net op straat hadden ontmoet – uitgenodigd in hun huis, waar Gabriels familie het verhaal van hun dierbare zoon met ons deelde.

Met tranen in haar ogen vertelde zijn moeder hoe haar 16-jarige zoon naar de schuilkelder rende toen het alarm afging, maar dat hij er niet op tijd was.

Zijn oudere broer herinnerde zich Gabriels spirituele gevoeligheid en toewijding aan HaShem.

“We hebben allemaal in het leger gediend, maar hij wilde de Thora bestuderen”, legde de broer uit. “Hij was gewoon zo’n bijzondere jongen.”

Het verlies van Gabriel laat hun familie achter met een onvoorstelbare leegte en pijn.

Op de een of andere manier begint Beit Shemesh zich, temidden van dit enorme verlies, al te herstellen. Lokale en buitenlandse vrijwilligers van Machal hielpen met het sorteren en opruimen van het puin. Anderen boden steun en een helpende hand in deze tijd van nood. IDF-soldaten waren ter plaatse om het hartverscheurende verhaal van Beit Shemesh vast te leggen, zodat de wereld het kon horen. En het belangrijkste was dat buren voor elkaar klaarstonden. Niemand is alleen in Israël. Talloze handen werden vastgehouden, flessen water werden doorgegeven, dekens en knuffels werden gedeeld terwijl mensen doorgingen met het werk van de wederopbouw.

Hatikvah – ‘De Hoop’ – is niet alleen het volkslied van Israël. Het is een nationale identiteit, die leeft in de harten van de zonen en dochters van Israël.

Om Israëli’s te helpen herstellen van de zware gevolgen van deze langdurige oorlog met Iran en zijn regionale milities, kunt u een donatie doen aan ons fonds ‘Israel in Crisis’.

Door: Naomi Ammon

*Naam gewijzigd om privacyredenen

Accepteer alle cookies om deze inhoud te zien of bekijk inhoud hier.