Op een retraite boven de Dode Zee kwamen zo’n 40 jonge Israëlische slachtoffers van terreur bijeen om het trauma te verwerken dat hun leven sinds 7 oktober heeft bepaald. Voor sommigen was het de eerste keer dat ze hun huis verlieten of openlijk over hun ervaringen spraken – vooral in een groep leeftijdsgenoten die hen echt begrijpen.

De tweedaagse veerkrachtretraite, gesponsord door ICEJ-UK, was bedoeld voor jongvolwassenen wier leven door terreur op zijn kop was gezet.

Een deelnemer gaf toe dat alleen al het feit dat ze was gekomen een mijlpaal was. Een 25-jarige vrouw uit Sderot, die sinds die vreselijke dag op 7 oktober verlamd was door paniekaanvallen bij wegversperringen, huilde in de armen van Ortal, de projectmanager van de retraite, toen ze uit haar auto stapte. “Het ging niet alleen om overleven”, legde Ortal uit. “Het ging om de moed om weer te gaan leven.”

Adem, stem en gemeenschap vinden

Anderen beschreven momenten van doorbraak tijdens de sessies. “De eerste dag was emotioneel intens”, zei een deelnemer. “Maar dankzij de gevoeligheid van het personeel kon ik het aan. Ze zagen me echt en boden ondersteuning zonder dat ik daar om hoefde te vragen.“ Een ander vertelde over zijn strijd tegen angst en hoe hij verlichting vond door middel van onconventionele therapieën. “Ik had een angstaanval, maar na een proces van twee uur moest ik huilen. Dansen en tekenen hielpen me de kleine successen te zien en hoe belangrijk die zijn.”

Daniel, 39, blikte terug op de diepgaande impact van de retraite: “Het was zo precies en perfect. Ik kwam weer tot leven; het gaf ruimte om te ademen en we hadden de kans om zowel steun te ontvangen als anderen te steunen. Niemand dwong ons tot iets; we konden gewoon meedoen. Ik ben er nog steeds vol lof over. Elke activiteit had diepgang en de omgeving was niet-oordelend.”

Daniel vertelde over zijn vriend Avi, een maatschappelijk werker en therapeut, met wie hij getuige was van de onvoorstelbare gruwelen die zich op straat voor zijn huis afspeelden. Terwijl buiten de strijd woedde, kreeg Avi een telefoontje van een patiënt die hij al acht jaar begeleidde. Terwijl hij hem aan de telefoon probeerde te kalmeren, hoorde Avi hoe hij door terroristen werd vermoord, waarna de telefoon stil viel. “Het was bijna onmogelijk om daarna door te gaan, vooral voor Avi”, zei Daniel. “Eerlijk gezegd heb je door deze retraite een ziel in Israël gered. Na de retraite kon Avi na twee jaar eindelijk weer aan het werk.”

Leah, 25, was het daarmee eens: “Ik heb sinds 7 oktober verschillende retraites bijgewoond, en deze was het meest levensveranderend en nuttig. Ik kwam omdat ik me realiseerde dat ik het niet meer alleen kon en ontdekte dat anderen dat ook zo voelden. Vrijwillige therapeuten gaven ons praktische hulpmiddelen, zoals schrijven, dankbaarheid en andere workshops om ons te helpen omgaan met onze situatie. De retraite bracht ons in contact met een gemeenschap. Het opende de deur naar het leven waar ik op had gehoopt, maar waarvan ik dacht dat het niet mogelijk was. Ik had mezelf verwond en was suïcidaal. Nu heb ik nieuwe vrienden en ben ik gestopt met dit schadelijke gedrag. Na twee jaar thuis te hebben gezeten, kan ik nu weer aan het werk. Ik hoop dat we elkaar in de toekomst kunnen blijven ontmoeten om elkaar te steunen.”

Kiezen voor het leven na terreur

Verhalen als deze zijn niet langer geïsoleerde gevallen, maar sinds 7 oktober 2023 zijn de cijfers sterk gestegen: meer dan 70.000 slachtoffers, waaronder meer dan 30.700 nieuwe slachtoffers na de aanslagen. De behoefte aan gerichte ondersteuning is nog nooit zo groot geweest. Scholen, sociale diensten en de infrastructuur voor geestelijke gezondheidszorg zijn overbelast.

“Traditionele therapie is niet langer voldoende”, aldus Ortal. Het retreat maakt gebruik van holistische benaderingen: schilderen, tekenen, danstherapie en contact met de natuur. Deze gestructureerde interventies helpen mensen om hun trauma’s te uiten, hun veerkracht weer op te bouwen en weer aansluiting te vinden bij het dagelijks leven.

Een jonge man zei na een muziekworkshop: “In 40 minuten kon ik alles loslaten. Ik zag mijn successen en mislukkingen, en hoe het mogelijk is om beter te leven. Ik ben zo blij dat ik niet heb opgegeven, ook al was het niet gemakkelijk.”

Eli, uit Ofakim, verloor vóór 7 oktober familieleden en was getuige van de aanval op zijn gemeenschap. Tijdens de retraite vond hij creatieve uitlaatkleppen en schilderde hij een werk dat symbool staat voor de keuze om ondanks het verdriet verder te gaan met het leven. “‘Ofakim’ betekent ‘horizon’,” legde hij uit aan Nicole Yoder, vicevoorzitter van ICEJ AID en Aliyah. “Je kunt je richten op wat achter je ligt of vooruit kijken, de keuze is aan ons.“

Anderen, zoals Noa uit Magen en Dov uit Nir Oz, vertelden over de worstelingen van ontheemde en getekende gemeenschappen. “Samen vormen we een unieke groep, ieder van ons een hele wereld op zich”, zei een deelnemer. “Ik heb nog een lange weg te gaan, maar met retraites als deze zal ik mijn doel bereiken.”

De door ICEJ gesponsorde retraite is geen tijdelijke ontsnapping; het is een reddingsboei voor jonge Israëli’s die worstelen met de nasleep van 7 oktober. Door middel van gedeelde ervaringen, creativiteit, praktische hulpmiddelen en begripvolle begeleiding ontdekken deelnemers dat genezing mogelijk is, zelfs te midden van onvoorstelbaar verlies. In het licht van trauma’s verlichten moed, veerkracht en menselijke verbondenheid de weg vooruit.

Wilt u ons steunen Israëli’s helpen hun trauma te overwinnen en hun leven weer op te bouwen?

Door Nativia Bühler
*Namen zijn gewijzigd om de privacy te beschermen.