Dankzij de wankele wapenstilstanden met Iran en Hezbollah konden de Israëli’s deze week even op adem komen ter gelegenheid van de 78e verjaardag van hun nationale wedergeboorte in 1948. Als we terugkijken op die gedenkwaardige dagen van bijna acht decennia geleden, is het vreemd hoeveel mensen nog steeds geloven in de leugen dat Israël een „westerse koloniale implantatie“ in het Midden-Oosten is. Dit is een complete verzinsel dat achteraf is verzonnen door de propagandamachine van het Kremlin, terwijl de Sovjet-Unie in werkelijkheid destijds meer deed dan welk westers land dan ook om de geboorte van een Joodse staat te ondersteunen, in de hoop dat deze in de invloedssfeer van Moskou zou vallen. In plaats daarvan besloot de pasgeboren Joodse staat bewust een democratie naar westers model te worden, en de Russen proberen Israël daar sindsdien voor te straffen.

Joden als vreemdelingen en landrovers
Israël wordt vandaag de dag geconfronteerd met vele venijnige valse beschuldigingen – het plegen van genocide, het aanvallen van kinderen, de moord op Charlie Kirk. Een van de oudste, meest hardnekkige leugens is de beschuldiging dat het Westen Israël opzettelijk midden in de Arabisch-islamitische wereld heeft geplaatst om deze te verdelen en te veroveren.

Zo worden de joden afgeschilderd als vreemdelingen, in plaats van als autochtone bewoners van de regio. Sommigen beweren dat de meerderheid van de joden tegenwoordig in feite afstamt van de Khazaren – een Turks volk dat eeuwen geleden tot het jodendom bekeerde. Of ze zeggen dat het Westen joden naar Palestina heeft gestuurd uit schuldgevoel over de Holocaust. Een meer hedendaagse versie van deze leugen komt voort uit het ‘wokeisme’, dat beweert dat Joden in werkelijkheid bevoorrechte voorstanders van blanke suprematie zijn die zijn gestuurd om de gekleurde volkeren van het Midden-Oosten te onderdrukken. Al deze vertekende visies komen erop neer dat de Joden ervan worden beschuldigd het land van de Palestijnse Arabieren te hebben gestolen, en dat ze moeten terugkeren naar Europa. Zij beschouwen het zionisme inderdaad als racisme, een kwaadaardig complot om anderen te beroven en de wereld te beheersen.

De waarheid is echter dat de meeste van deze verderfelijke leugens in het Kremlin zijn bedacht, uit wraak omdat de nieuwe staat Israël naar het Westen keek voor inspiratie over hoe het zijn bestuur en cultuur vorm moest geven.

De echte imperialisten
Het is waar dat sommige West-Europese mogendheden, namelijk Groot-Brittannië en Duitsland, inderdaad hebben overwogen om een Joodse staat in het Midden-Oosten te steunen toen de wereld nog in het koloniale tijdperk verkeerde. Maar na de Tweede Wereldoorlog, tijdens de conferentie van San Remo in april 1920, stelden de westerse mogendheden het mandaatsysteem in om als een zelfopgelegde beëindiging van het koloniale tijdperk te dienen. In plaats van door te gaan met het onderdrukken van vreemde volkeren en het uitbuiten van hun hulpbronnen, besloten ze toezichtschapsgebieden in te stellen om deze bevolkingsgroepen te helpen zelfbeschikking te bereiken en zich te ontwikkelen totdat ze op eigen benen konden staan als onafhankelijke staten.

Zo kreeg Groot-Brittannië het mandaat over Palestina, Jordanië en Irak, terwijl Frankrijk toezicht hield op Libanon en Syrië totdat deze landen hun eigen zaken konden regelen. En waarom zouden de Joden in dit nieuwe tijdperk van nationalisme en zelfbeschikking anders behandeld moeten worden? Ook zij kregen van de Volkenbond de kans om onder het Britse mandaat in Palestina een Joodse staat op te bouwen in hun voorouderlijk thuisland.

Maar na verloop van tijd heeft Groot-Brittannië de Balfour-verklaring en zijn mandaat over Palestina verraden. Het waren in feite christelijke antisemieten binnen het Britse bestuur in Jeruzalem die erop uit waren het mandaat te ondermijnen door mee te werken aan de oprichting van een rivaliserende beweging van Palestijns nationalisme, onder meer door de benoeming van Hajj Amin al-Husseini tot grootmoefti van Jeruzalem – een weerzinwekkende figuur die later Hitlers moefti werd.

In 1939 had het Britse Witboek strenge quota opgelegd aan het aantal Joden dat het Land Palestina mocht binnenkomen, net op het moment dat de Duitse nazi-dreiging toenam. Het Witboek, dat slechts enkele maanden na de massale pogrom tijdens de Kristallnacht werd uitgegeven, legde ook strenge beperkingen op aan de aankoop van land door Joden in Palestina. Zo deed Groot-Brittannië er alles aan om de opkomst van een Joodse staat te dwarsbomen. Zelfs nadat de omvang van de Holocaust aan het licht was gekomen, legden de Britten een blokkade op om te voorkomen dat wanhopige Joodse overlevenden, die wegkwijnden in ontheemdenkampen in heel Europa, de kusten van hun oude thuisland zouden bereiken.

Tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog in 1948 kreeg de pas opgerichte Joodse staat te maken met wapenembargo’s die door alle westerse mogendheden, waaronder Amerika, waren opgelegd, terwijl de Britten de binnenvallende Arabische troepen bewapenden, trainden en zelfs aanvoerden. Het enige land dat de belegerde Joden van wapens voorzag, was het kleine Tsjecho-Slowakije, en dat met goedkeuring van de Sovjet-Unie!

Laat dat even tot je doordringen! Het was het Sovjetblok, en niet het Westen, dat de belegerde verdedigers van Israël voorzag van de weinige zware wapens en vliegtuigen die ze konden bemachtigen om de Arabische aanval af te slaan.

Het keerpunt
Terwijl de Amerikaanse president Harry Truman worstelde met de beslissing of hij de nieuwe Joodse staat al dan niet moest erkennen, verzette zijn minister van Defensie, James Forrestal, zich hier fel tegen en waarschuwde hij dat de Arabieren hun dreigementen om de Joden de zee in te drijven, zouden uitvoeren. Ook zijn minister van Buitenlandse Zaken, George Marshall, raadde het ten zeerste af, met het argument dat de Joodse leiders in Palestina „bolsjewieken“ waren die Israël snel in een Sovjet-satellietstaat zouden veranderen.

De holocaust zorgde weliswaar voor een kortstondige golf van sympathie voor de Joodse staat en het Joodse volk, aangezien zowel de Verenigde Staten als de Sovjet-Unie de nieuwe staat Israël in mei 1948 erkenden. Het jaar daarop steunde de USSR ook de toetreding van Israël als lidstaat van de Verenigde Naties, nog steeds in de hoop dat het land zich bij het Sovjetkamp zou aansluiten. Maar Moskou keerde zich al snel tegen Israël toen het bewust koos voor een westerse democratie, gebaseerd op het Britse parlementaire systeem. Vanaf dat moment begon de propagandamachine van het Kremlin de ene na de andere bizarre leugen tegen Israël te verspreiden. Het Russisch-Sovjetimperium, misschien wel de meest imperiale machtsspeler van de moderne tijd, durfde het democratische Westen te beschuldigen van het plaatsen van een buitenlandse bedrieger in het hart van het olierijke Midden-Oosten.

Achteraf gezien was de hele geschiedenis van de westerse betrokkenheid bij Israël en het Midden-Oosten in die tijd er een waarin men er alles aan deed om de Arabieren tevreden te stellen en zo toegang te krijgen tot hun olie! En wat de Sovjet-Unie betreft, zou je kunnen stellen dat zij evenveel, zo niet meer dan enig ander land, heeft gedaan om de oprichting van de Joodse staat te bewerkstelligen.

De waarheid is dat de heroprichting van Israël in 1948 tegen de stroom van de geschiedenis inging en in strijd was met de nationale belangen van zowel de westerse mogendheden als de Sovjet-Unie. Uiteindelijk heeft Israël zijn onafhankelijkheid niet te danken aan menselijke intriges, maar aan een goddelijk wonder.

Zoals de profeet Jeremia lang geleden verkondigde, zou de terugkeer van de Joden naar hun beloofde land door Gods hand geschieden, niet door die van mensen. „Luistert naar het woord van de Heer, volken, en verkondigt het op de verre eilanden, en zegt: ‚Hij die Israël heeft verstrooid, zal het weer verzamelen en het hoeden zoals een herder zijn kudde hoedt.‘“ (Jeremia 31:10)

Hoofdfoto: Ben Gurion kondigt in 1948 de oprichting van de staat Israël aan (foto: Wikipedia)

Door David R. Parsons, senior vicevoorzitter en woordvoerder van de ICEJ