Te midden van de gespannen situatie tussen Israël en Iran had het ICEJ-thuiszorgteam het dit voorjaar extra druk met extra huisbezoeken in de aanloop naar Pesach. Thuiszorgverpleegkundige Corrie van Maanen zorgde er bovendien voor dat een bijzondere verjaardag niet onopgemerkt bleef: Luba werd namelijk 100 jaar!  

ICEJ Homecare brengt wekelijks een bezoek aan Luba, een Sovjet-Joodse immigrant in Israël. Tijdens een recent bezoek werd Luba verdrietig toen ze het over haar aanstaande verjaardag had. 

“Ik wil het niet vieren,” hield ze vol. 

Luba heeft geen familie meer in Israël, sinds haar zoon en schoondochter een paar jaar geleden zijn overleden. Ze keek ernaar uit dat haar kleindochter uit Duitsland en een ander familielid uit Amerika op bezoek zouden komen om deze speciale dag met haar te vieren. Maar hun vluchten werden vanwege de oorlog geannuleerd. 

Corrie had beloofd langs te komen op haar verjaardag en nam zelfs twee collega’s mee, met bloemen en ballonnen. Al snel kwamen buren en vrienden binnen, waardoor Luba’s gezellige eenkamerappartement vol zat met twaalf mensen. Twee vriendinnen hadden het feestje georganiseerd en Russische gerechten klaargemaakt. Wat een teleurstellende gelegenheid leek te worden, veranderde in een vrolijk feest, met Luba in het middelpunt. Ze hield een korte, grappige toespraak. 

“Als je denkt dat honderd jaar lang is, kan ik je verzekeren dat dat niet zo is!”  

Corrie vertelde later over Luba’s reis als nieuwe immigrant naar Israël. 

“Ze verliet de voormalige Sovjet-Unie als gepensioneerde en viert nu haar 100e verjaardag op Israëlische bodem. Dat is voor mij de essentie van aliyah,” zei Corrie. “Ze kwam hierheen, leerde de taal en maakte van Israël haar thuis.”   

De huidige oorlog vormt een enorme uitdaging voor veel ouderen die niet snel genoeg naar schuilplaatsen kunnen komen. Zelfs tijdens Luba’s verjaardagsfeestje ging het alarm af en begaf iedereen zich naar het trappenhuis. Ze nam het rustig op als onderdeel van haar speciale dag.   

Elders begon Corrie’s relatie met Esther* vijftien jaar geleden, toen ze haar deur opende voor een vreemdeling. Tijdens een recent bezoek aan Esther in Arad zag Corrie dat ze uitgeput was door de angst voor de oorlog. Het is een moeilijke tijd voor deze 88-jarige, zelfstandige dame. Corrie nam afscheid en sprak haar liefde uit, maar wie had kunnen weten wat er slechts twee dagen later zou gebeuren?  

Laat op de avond stuurde een vriendin van Corrie, die verpleegster is in Arad, haar een berichtje met de mededeling dat ze even bij Esther moest informeren, omdat er net een Iraanse raket op de stad in de Negev-woestijn was ingeslagen. Corrie probeerde onmiddellijk contact met haar op te nemen, maar dat lukte niet. Pas de volgende ochtend reageerde Esther. 

“Corrie, ik leef nog, maar mijn ramen zijn kapot en ik weet niet wat ik moet doen”, zei ze. “Ik ben heel bang. Ik geef je een knuffel.”   

Esthers appartement lag een straat verwijderd van de inslagplaats, maar door de kracht van de explosie barstten de ramen in haar woonkamer. Wonder boven wonder bevond ze zich in haar slaapkamer en liep ze geen ernstige verwondingen op.  

Corrie nam contact op met haar vriendin, een verpleegster die in de buurt woonde, en die kwam meteen in actie. Binnen twee uur had ze bij Esther gekeken en het appartement schoongemaakt.   

De vriendin stuurde Corrie een berichtje dat Esther thee aan het zetten was om haar even afleiding te bieden van de stress. „Thee drinken en haar laten vertellen over haar zorgen, dat is echt de kern van thuiszorg,“ zei Corrie. „Ik heb die dag het echte teamwerk van onze inspanningen ervaren: we vullen elkaar aan, maar vooral door de relaties die we in de loop van vele jaren hebben opgebouwd, laten we zien dat we er zijn en moedigen we hen aan om niet op te geven.“   

Diezelfde dag kreeg Esther op wonderbaarlijke wijze nieuw glas voor de ramen in haar woonkamer.   

Corrie nam later die dag nog eens contact met haar op en vroeg of ze langs mocht komen. 

“Ja, kom alsjeblieft”, zei Esther. 

En zo begaf Corrie zich de volgende dag, temidden van sirenes en onderweg op zoek naar een schuilplaats tegen de inkomende raketten, van Jeruzalem naar Arad.   

Pesach is een heel belangrijk joods feest, maar niet iedereen kan een traditionele sedermaaltijd bijwonen. Corrie begon al ruim voor de feestdag en bracht bloemen langs bij de mensen onder haar hoede die Pesach alleen zouden doorbrengen.   

Eén van de ontvangers was ontzettend blij om Corrie te zien! 

“Kom, ik wil je nog een keer knuffelen omdat je vandaag met bloemen bent gekomen,” riep ze uit. 

“Al die jaren waarin we relaties hebben opgebouwd, zijn bedoeld voor een moment als dit,” vertelde Corrie. “Dit is een moeilijke tijd waarin Israël in een crisis verkeert, maar juist midden in die crisis kunnen we dichter bij deze dierbare mensen komen. We maken deel uit van hun leven en zijn geroepen om het volk van Israël bij te staan, gewoon om er voor hen te zijn.” 

Door Laurina Driesse

Hartelijk dank voor uw steun aan het geweldige werk van ICEJ Homecare. Doneer vandaag nog.

*Naam gewijzigd om privacyredenen.