Na de kennismaking met Jannie vorig jaar bij de ICEJ in Jerusalem hadden we aangegeven dat we bereid waren om zes weken vrijwilligerswerk te doen. De ICEJ is betrokken bij het jeugddorp Kfar Galim en heeft daar verschillende projecten uitgevoerd, zoals onder andere de renovatie van de keuken, het Zweedse gebouw en het plaatsen van schuilkelders. Hier konden ze wel extra handen gebruiken.

Zes weken zouden we in het jeugddorp Kfar Galim werken. Het werden er negen. In het dorp, iets ten Zuiden van Haifa, gaan 1.800 kinderen naar de middelbare school. We gingen om te dienen en baden dagelijks of we tot zegen mochten zijn. Maar wat voelden ook wij ons gezegend! We woonden in het dorp en werkten in de tuinderij en de keuken, waar gekookt wordt voor de 320 kinderen die op de kostschool zitten. Als we werden gevraagd om eieren te breken, ging het gelijk over 360 eieren 😊 Als we aardappels schilden, ging het om grote teilen vol. Dozen paprika’s, courgettes, uien en kolen hebben we verwerkt. Honderden schnitzels gebakken.

Toen de oorlog met Iran eind februari uitbrak, gingen de kinderen met familie in Israël, naar huis. De lessen werden via Zoom gegeven. Een kleine groep tieners bleef omdat zij geen ouders in Israël hebben. Hun ouders zijn bijvoorbeeld in Rusland of Oekraïne. We probeerden hen te helpen. Gewoon door een spelletje te doen, te praten over jeugdpuistjes, het vlechten van lang haar enz. Voor sommigen was dit hun vierde oorlog. Niet voor te stellen voor Nederlandse kinderen. De kinderen vroegen of we weggingen nu het oorlog was. “Nee, we blijven.” Dat stond voor ons vast. De kinderen konden ook niet weg, dus wat communiceer je wanneer wij wel z.s.m. weg zouden gaan? We wilden niet weg gaan toen het wat moeilijker werd. Ons verlangen was om tot zegen en steun te zijn, juist in deze tijd.

’s Nachts ging soms wel driemaal het luchtalarm… hup, snel kleren aan en naar de schuilkelder. Daar maakten we een praatje of deden een spelletje. Later bleven we in onze veilige kamer, de “mamad”, bij een alarm omdat het niet meer vol te houden was om zo vaak uit bed te gaan. Wij hadden die luxe, maar veel anderen niet. Wat ons raakte, was de zorgen van de moeders en vaders met kinderen in het leger. Slapeloze nachten … we zagen hun spanning en vermoeidheid. Ook de familieverhalen: oorlog in elke generatie, van de onafhankelijkheidsoorlog in 1948 tot nu toe. Maar ook de veerkracht: steeds weer opstaan en verder gaan, bouwen, het goede willen doen. Wij werden als vrijwilligers zo warm ontvangen. Toen de oorlog uitbrak, werden we met zorg omringd. Soms hadden we drie soorten taart in ons huisje… en ijs, smeerseltjes, lekker brood, chocolade. Dat werd ons allemaal uit zorg en liefde gebracht. Ook werden we uitgenodigd om deel te nemen aan een gespreksgroepje op Shabbat over de parasha van die week. Wat een liefde, vertrouwen en gastvrijheid.

In de keuken werkten 50% Arabische medewerkers en 50% Joodse medewerkers in harmonie samen. We hoorden er Arabisch, Hebreeuws, Engels en Russisch door elkaar. En soms met zo’n enorm accent dat het niet te duiden was of het Hebreeuws of Russisch was 😊. Met Google Translate en non-verbaal kwamen we er dan toch wel weer uit. Op vrijdag bereidden we de maaltijd en bakten challah voor Erev Shabbat, vrijdagavond, met onze lieve Arabische collega. Hoe mooi is dat: een moslim collega die met een christen vrijwilliger challah bakt voor de Joodse kinderen. Met elkaar Poerim vieren, schoonmaken voor Pesach, maar ook stilstaan bij de Ramadan en het Suikerfeest. Het was een onvergetelijke tijd, die we nooit hadden willen missen.

We zijn inmiddels weer thuis, maar ons hart is nog vaak in Israël. We leven mee met de mensen die we in ons hart hebben gesloten. We bakken nu challah thuis, maar missen de gezelligheid, de zorgzaamheid en de grappen over en weer, de mensen die Kfar Galim voor ons een onvergetelijke ervaring maakten.

Geschreven door Erik en Anja Gielen