Door ICEJ gesponsorde agro-tech-middelbare school neemt afscheid van eerste jaargang

Onder warme slingers van lichtjes en tegen een inktblauwe avondhemel vierde de allereerste klas van de Adam v’Adama agro-tech middelbare school, die sinds de oprichting twee jaar geleden wordt gesponsord door de Christian Embassy, haar diploma-uitreiking met familie en vrienden op de schoolcampus, op slechts enkele kilometers van Gaza. Het was de bekroning van twee jaar studeren, hard werken, persoonlijke groei en het smeden van vriendschapsbanden met medeleerlingen en de omliggende gemeenschap van Sde Nitzan.

Trouw aan hun baanbrekende, ijverige en onafhankelijke karakter organiseerden de studenten hun eigen diploma-uitreiking: ze maakten zelfgemaakte pasta en quiche klaar voor hun gasten, zongen liedjes en hielden afscheidsredevoeringen.

Nicole Yoder, vicevoorzitter Hulpverlening en Aliyah van de ICEJ, en haar bekwame assistente Jannie Tolhoek voelden zich bijzonder vereerd om dit bijzondere moment van succes te mogen delen met de eerste lichting studenten, aangezien de ICEJ al vanaf het begin een partner is van Adam v’Adama.

Twee jaar geleden lag het trauma van de terreuraanval van 7 oktober nog vers in het geheugen van de Israëli’s gegrift en was het duidelijk zichtbaar in de verwoeste steden en boerendorpen in het grensgebied met Gaza. Sde Nitzan had dringend boeren en landarbeiders nodig om door te gaan met het planten, verbouwen en oogsten van gewassen voor het land. Bijna iedereen was echter geëvacueerd, en het donderende gebulder van de raketbeschietingen door Hamas vanuit het nabijgelegen Gaza weerklonk regelmatig boven hun hoofden.

In deze situatie schreven 30 moedige leerlingen zich in bij de gloednieuwe middelbare school Adam v’Adama. Ze kenden hun docenten nog niet, wisten nog niet wat het volledige lesprogramma inhield en hadden nog geen echte klaslokalen. Maar ze hadden wel volop hoop en dromen, in de overtuiging dat ze met hard werken, vertrouwen, tijd en de wil om hun land te dienen zouden leren hoe ze toonaangevende Israëlische boeren konden worden.

We zouden uitgebreider kunnen vertellen over hun strakke dagindeling: hoe de studenten nog voor zonsopgang opstonden om op het land te werken, ’s middags lessen volgden en ’s avonds de Thora bestudeerden en muziek maakten. We zouden kunnen vertellen over de doorbraken die ze op landbouwgebied hebben gerealiseerd, en hoe het project van een van de studenten rond het kruisen van paddenstoelen zal worden gepubliceerd en verder onderzocht door een vooraanstaande universiteit. We zouden kunnen schrijven over de concrete hoop en hulp die ze de lokale gemeenschap hebben geboden, terwijl deze jonge studenten van de volgende generatie op terreur en tragedie reageerden door ervoor te kiezen om te bloeien en te gedijen in de woestijn. Waar ooit letterlijk as lag van branden die bedoeld waren om hele Israëlische gemeenschappen in de Westelijke Negev – die 60% van de Israëlische landbouwproducten leveren – in de as te leggen, staan vandaag de dag bloeiende sinaasappelboomgaarden, komkommervelden en tomatenpergola’s.

Maar het zou veelzeggender zijn om deze bijzondere leerlingen één voor één in hun eigen woorden te laten vertellen wat de agrotechnische school voor hen heeft betekend.

Elke ochtend als ik voor zonsopgang wakker word, ben ik doodmoe. Ik heb de neiging om de wekker uit te zetten en weer te gaan slapen. Maar ik besluit op te staan, mijn tanden te poetsen en naar buiten te gaan. Ik ga aan de slag. Ik geef mezelf niet op voordat ik zelfs maar begonnen ben. Deze keuze is een overwinning op iedereen die zegt dat het onmogelijk is, een sterk bewijs dat alles mogelijk is als ik het maar wil. Dit zijn de momenten die deze jaren hebben gevormd.

Alle emoties die ik voelde, de banden die ik heb opgebouwd, de boeiende gesprekken, het bulderende gelach, het moment waarop ik aan het eind van de dag terugkeerde naar mijn kamer en die waanzinnige voldoening voelde, en het gevoel: „Wauw, ik heb vandaag iets zinvols gedaan“ – dat alles heeft mijn ervaring hier gevormd. 

Als iemand zowel mentaal als fysiek helemaal in het hier en nu is, kan ze ademen. Als ze niet ergens anders wil zijn, kan ze gelukkig zijn. En ik was hier gelukkig. Toen wij meisjes buiten gingen dansen onder de sproeiers, toen we om drie uur ’s ochtends wakker werden om op reis te gaan, toen we op onze fietsen door de velden van Sde Nitzan reden, toen we naar school gingen en bloemen plukten om in ons haar te steken, de voldoening van het werk als we een rij zaailingen af hadden, de urenlange gesprekken terwijl we in de boomgaard werkten…

Vroeger dacht ik dat iemand met talent geboren moest zijn en dat je op die manier succes bereikt. Dit programma heeft me doen inzien dat iedereen enorm succes kan boeken. Het succes van iemand hangt niet alleen af van talent, maar ook van hard werken, toewijding, doorzettingsvermogen en inzet.

We waren in de kas aan het werk en waren de dahlia-zaailingen aan het besproeien. We hadden nog ongeveer een uur te gaan, het was warm en we waren nog lang niet klaar. En toen besloten we op een gegeven moment allemaal: „We maken de kas af; dat gaat ons zeker lukken.” Iedereen ging op volle kracht aan de slag, zonder ook maar even te rusten. Toen Assaf aankwam, was hij stomverbaasd; hij kon niet geloven dat we het zo snel voor elkaar hadden gekregen.

Het begin was niet makkelijk voor mij. Ik viel in zoveel lessen in slaap, ik was het grootste deel van de dag moe, ik kon niet echt functioneren. Toen kwam er een moment dat zich in mijn geheugen heeft gegrift. We trokken naar het terrein en hesen samen de vlag, terwijl iedereen stil liep en op de achtergrond de bommen uit Gaza te horen waren. Ik besefte meteen dat ik op de juiste plek was. Ik deed het juiste. Ik stortte niet in. En ik ben hier tot het einde gebleven.

Tegenwoordig is Adam v’Adama groter, levendiger en gezonder dan ooit. Ze beschikken over ultramoderne faciliteiten (slaapzalen, nieuwe leslokalen, een kas en een leercentrum) en buitengewone docenten. Een van de docenten vertelde: „Ik leer mijn studenten niet alleen Engels, maar ook hoe ze in het leven moeten staan.”

Deze bijzondere middelbare school is een tastbare uitdrukking van gemeenschapszin, dienstbaarheid, opoffering, patriottisme en liefde. De ICEJ voelt zich zeer vereerd om samen te werken met Adam v’Adama en kijkt vol verwachting en vreugde uit naar de talloze toekomstige afstudeerklassen. Om bij te dragen aan de missie van deze bijzondere agro-technische school, en aan vele soortgelijke wederopbouwprojecten nabij de noord- en zuidgrenzen van Israël, kunt u een donatie doen aan ons fonds ‘Israel in Crisis’.

Door Naomi Ammon