Bnei Menashe-immigranten worden tijdens het Feest gehuldigd nu de reddings-Aliyah in een stroomversnelling komt

Tijdens de Israëlische Gastenavond op het Feest van de Loofhutten van de ICEJ van dit jaar stond een zaal met bijna 3.000 christelijke pelgrims uit alle hoeken van de wereld in Jeruzalem op om een volk te verwelkomen dat meer dan 2.700 jaar weg was geweest.

Toen de delegatie van de Bnei Menashe werd voorgesteld, stonden 80 leden van deze eeuwenoude gemeenschap op en zwaaiden naar de menigte. Jonge mannen met witte keppeltjes, vrouwen in kleurrijke jurken en hoofddoeken, en de oudsten van de gemeenschap staken hun handen in de lucht als groet, terwijl boven hen een Indiase vlag hoog werd gehesen. Pelgrims op de voorste rijen draaiden zich op hun stoelen om te applaudisseren, en meer dan een paar waren tot tranen toe geroerd.

Nog maar zes maanden geleden woonden dezezelfde mannen, vrouwen en kinderen in het noordoosten van India. Vandaag zijn ze burgers van Israël, als onderdeel van de 100 nieuwe immigranten die de ICEJ afgelopen april met een speciale chartervlucht naar huis heeft gevlogen. Ze werden vergezeld door Nicole Yoder, vicevoorzitter van Aid and Aliyah, en onze ICEJ-fotojournaliste Kelera Cirimaiwasa. Eerder die dag stonden de vlaggen van India en Israël naast elkaar toen de delegatie bijeenkwam voor een speciale receptie.

De kinderen van Manasse

De Bnei Menashe, oftewel de „Kinderen van Manasse”, voeren hun afkomst terug op een van de tien noordelijke stammen van Israël die in 722 v.Chr. door het Assyrische Rijk in ballingschap werden gevoerd. Volgens hun mondelinge overlevering ondernamen zij een lange tocht naar het oosten langs de oude Zijderoute, door Perzië en Afghanistan naar China, en uiteindelijk zuidwaarts naar de heuvels van Noordoost-India om aan vervolging te ontkomen.

In de 19e eeuw bekeerden Britse missionarissen het grootste deel van de gemeenschap tot het christendom. Toch hield een vastberaden groep vast aan haar Hebreeuwse gebruiken, volledig geïsoleerd van de bredere joodse wereld. Ze besneden hun zonen op de achtste dag, volgden spijswetten die leken op de kasjroet en hielden zich aan een wekelijkse rustdag. Ze bewaarden ook een oud oogstlied, de Sikpui Hla, dat vertelt over een zee die zich splitste, een wolk- en vuurkolom, en water dat uit een rots stroomde. Dit zijn onmiskenbare echo’s van de Exodus.

In 2005 erkende de Sefardische opperrabbijn van Israël hen officieel als „afstammelingen van Israël”. Sindsdien hebben zo’n 4.000 van hen de aliyah gemaakt, en de ICEJ heeft de afgelopen twee decennia meer dan 1.400 van hen geholpen om naar huis terug te keren.

Een reddings-aliyah

Hun terugkeer is nu nog dringender geworden. In mei 2023 brak er in de Indiase deelstaat Manipur etnisch geweld uit tussen de Meitei, die de meerderheid vormen, en de inheemse Kuki-Zo-gemeenschappen in de omliggende heuvels. Aangezien veel Bnei Menashe tot de Kuki-Zo-gemeenschappen behoren, raakten zij verstrikt in het geweld.

Lalam Hangshing, voorzitter van de Bnei Menashe-raad, vertelde Agence France-Presse dat dorpen „tot de grond toe waren afgebroken“. Twee synagogen werden verwoest, ten minste één lid van de gemeenschap kwam om het leven en meer dan 2.000 mensen werden uit hun huizen verdreven. Sommigen kregen zelfs te maken met antisemitische beschimpingen waarin hen werd gezegd dat ze „terug naar Israël“ moesten gaan.

Eind 2025 waren er in Manipur nog steeds zo’n 78.000 ontheemden. Amnesty International heeft melding gemaakt van opvangkampen waar meer dan 100 gezinnen twee of drie tijdelijke toiletten moeten delen, terwijl er uitbraken van mazelen, dysenterie en koorts heersen.

“De mensen zijn gevlucht met nauwelijks meer dan de kleren die ze aanhadden”, zei een buurtbewoner die ontheemde gezinnen helpt. “De haat zit te diep. Vrede is nog ver weg.”

Als reactie hierop keurde de Israëlische regering in november 2025 Operatie Wings of Dawn goed, een plan om de overgebleven leden van de gemeenschap tegen 2030 naar Israël te halen. Onder leiding van het Ministerie van Aliyah en Integratie en het Joods Agentschap voor Israël is voor de eerste fase alleen al dit jaar een budget van ongeveer 27 miljoen dollar uitgetrokken voor vluchten, Hebreeuwse taalcursussen, huisvesting en integratie, waarbij tegen het einde van 2026 ongeveer 1.200 nieuwkomers worden verwacht.

De Hebreeuwse naam van de operatie, Kanfei Shachar, is ontleend aan de woorden van de psalmist: „Al zou ik de vleugels van de morgen nemen en wonen aan de uiterste einden van de zee, zelfs daar zal Uw hand mij leiden” (Psalm 139:9-10).

De volgende golf

Bij aankomst worden de nieuwe immigranten ondergebracht in opvangcentra in steden in het noorden van Israël, zoals Nof HaGalil en Kiryat Yam, waar ze Hebreeuws leren, een woning zoeken en hulp krijgen bij hun integratie in de Israëlische samenleving. Voor sommigen betekent dit ook een vreugdevolle hereniging met familieleden die jaren eerder al de aliyah hebben gemaakt.

En er komen er nog meer aan. Naar verwachting zullen in november van dit jaar ongeveer 600 Bnei Menashe met speciale vluchten in Israël aankomen, waarbij de ICEJ samenwerkt met het Joods Agentschap. Duizenden anderen wachten nog steeds in India.

Voor de christenen die tijdens dit feest in Jeruzalem bijeen waren, was de aanblik van de Bnei Menashe die midden onder hen stonden een bijbelse profetie die zich voor hun ogen ontvouwde. Jeremia riep de volken op om op de verre eilanden te verkondigen dat „Hij die Israël heeft verstrooid, het zal verzamelen en het hoeden zoals een herder zijn kudde hoedt.” (Jeremia 31:10). Jesaja voorzag dat de heidenen de zonen en dochters van Israël naar huis zouden dragen (Jesaja 49:22). Tijdens de Israëlische Nacht verkondigden de volken dit niet alleen. Ze juichten het ook toe.

Om deze belangrijke inspanning te steunen, kunt u terecht op: doneer voor aliyah

Bekijk hier onze speciale video over de aankomst van de Bnei Menashe in april 2026:

Door Howard Flower, directeur Aliyah bij ICEJ