Het was nog vroeg op vrijdagochtend 16 oktober toen wij met z’n vijven van de International Christian Embassy Jerusalem de hoofdstad verlieten om naar de kibboets Be’eri te gaan en daar deel te nemen aan de allereerste Race of Hope. We wisten dat het een emotionele dag zou worden, maar niemand van ons had echt kunnen voorzien wat ons te wachten stond.

Ongeveer 3500 mensen waren samengekomen om deel te nemen aan vier verschillende afstanden. De sfeer was buitengewoon. Dit was veel meer dan alleen een sportevenement. Het was een gemeenschap die samenkwam om degenen te eren die op 7 oktober het leven lieten, de pijn te herdenken en de veerkracht te vieren van mensen die vastbesloten zijn om de stad weer op te bouwen.

De langste tocht, 22 kilometer, begon om precies 6.29 uur ’s ochtends, precies op het moment waarop drie jaar eerder de eerste raketten waren afgevuurd. We zullen de verwoesting, de angst en de wanhopige onzekerheid van die ochtend nooit vergeten. En toch waren we hier, terug in dit prachtige deel van de Westelijke Negev, waar we zij aan zij stonden met de mensen hier.

Een van de organisatoren vatte de sfeer van het evenement bij de startlijn als volgt samen: “Vandaag is geen race. Vandaag is een levend bewijs van wie we zijn. Ren met kracht. Laten we onze gesneuvelden eren en levend terugkeren naar deze heilige grond. Ren met hoop. Ren met moed.”

Die woorden deden me beseffen dat we niet wegvluchtten voor de pijn van het verleden, maar juist op weg waren naar een toekomst die deze gemeenschappen vastbesloten zijn terug te winnen.

Onze route voerde ons door de kibboets Be’eri, langs velden waar nieuwe fruitbomen zijn aangeplant en langs herdenkingsplaatsen die getuigen van 7 oktober. Op verschillende plekken konden deelnemers even stilstaan, boodschappen op witte stenen schrijven en de slachtoffers gedenken. Bij het herdenkingsmonument op het Nova-muziekfestival keken de gezichten van jonge mensen die nooit meer thuiskwamen ons aan. Het was onmogelijk om erlangs te lopen zonder de zwaarte van hun verlies te voelen.

Toch trokken we verder door een landschap waar verwoesting en vernieuwing naast elkaar bestaan, langs dorpen vlakbij de grens met Gaza, waar sommige inwoners naar huis zijn teruggekeerd, terwijl anderen zich nog voorbereiden op hun terugkeer.

Het was ontroerend om samen met zoveel mensen te lopen die deze pijn delen. Er schuilt genezing in de gemeenschap, in het delen van emoties en in het besef dat we niet alleen zijn.

Samuel, een van onze ICEJ-deelnemers, zei hierover: “Er is een verlangen naar een nieuw begin, naar nieuwe hoofdstukken, waarbij we het verleden niet negeren, maar ondanks het verleden opnieuw zeggen: ‘Am Israel Chai.’”

Corrie sloot zich hierbij aan: „Ondanks het verleden gaan we verder. Een tocht in het teken van herdenking, veerkracht en moed. Dat is de essentie van al deze mensen bij elkaar. Het is geen wedstrijd, maar één grote familie die samen vreugde beleeft aan de ‘Gaza-envelop’.”

Dat gevoel van saamhorigheid was onmiskenbaar.

De afgelopen drie jaar heeft ICEJ de gemeenschappen in de hele Gaza-regio bijgestaan. Na 7 oktober hebben we samen met de mensen gerouwd, naar hun verhalen geluisterd, samen gehuild en de gevolgen van de verwoesting met eigen ogen gezien. Maar we hebben ook de handen uit de mouwen gestoken om te helpen bij wederopbouw- en renovatieprojecten, Hands-On Serving Tours, schuilkelders en tal van andere initiatieven.

Daarom betekende deelname aan deze eerste Race of Hope zoveel voor mij. Deze regio is niet langer alleen maar een plek op de kaart. De mensen hier, hun verhalen en hun vastberadenheid om terug te keren, zijn mij zeer dierbaar geworden.

We droegen ICEJ-T-shirts met de Hebreeuwse tekst „We are with you“ en de Engelse woorden „We Stand with Israel“. Tijdens de hardloopsessie zagen twee jonge vrouwen onze shirts en riepen uit: „Wat geweldig, ze staan achter ons!“

Die woorden raakten me diep, omdat ze me eraan herinnerden dat onze aanwezigheid en vriendschap ertoe doen. Ook herkenden verschillende mensen ons tijdens en na de loop, wat een weerspiegeling is van de banden die we door jarenlange praktische steun hebben opgebouwd. We helpen niet van een afstand, maar lopen samen met deze gemeenschappen mee op hun weg naar herstel.

Terwijl ik door dit land rende, werd ik eraan herinnerd dat veerkracht niet hetzelfde is als vergeten. De littekens blijven, en we zullen degenen die we hebben verloren altijd blijven gedenken. Toch groeien er nieuwe bomen, worden huizen herbouwd en kiezen mensen ervoor om terug te keren.

We zullen die vreselijke ochtend van 7 oktober altijd blijven herinneren. Maar we zullen ook deze ochtend niet vergeten: 3500 mensen die samen hardlopen, de slachtoffers eren en de toekomst omarmen.

Voor mij was de Race of Hope een liefdesverklaring aan dit land en zijn bevolking. We kwamen om te herdenken, maar ook om het leven te vieren en met elke stap en elke daad van solidariteit te zeggen: jullie staan er niet alleen voor.

Am Israel Chai — moge het volk van Israël leven!

Door Jannie Tolhoek

Als u de wederopbouw van Israël na 7 oktober verder wilt steunen, kunt u vandaag nog een donatie doen via: doneren.icej.nl